คลังข้อมูลอื่นๆ

Stern Review Report on the Economics of Climate Change(2006)

Nicholas Stern

The Stern Review on the Economics of Climate Change is a 700-page report released for the British government on 30 October 2006 by economist Nicholas Stern, chair of the Grantham Research Institute on Climate Change and the Environment at the London School of Economics and also chair of the Centre for Climate Change Economics and Policy (CCCEP) at Leeds University and LSE. The report discusses the effect of global warming on the world economy. Although not the first economic report on climate change, it is significant as the largest and most widely known and discussed report of its kind.

The Review states that climate change is the greatest and widest-ranging market failure ever seen, presenting a unique challenge for economics. The Review provides prescriptions including environmental taxes to minimize the economic and social disruptions. The Stern Review's main conclusion is that the benefits of strong, early action on climate change far outweigh the costs of not acting. The Review points to the potential impacts of climate change on water resources, food production, health, and the environment. According to the Review, without action, the overall costs of climate change will be equivalent to losing at least 5% of global gross domestic product (GDP) each year, now and forever. Including a wider range of risks and impacts could increase this to 20% of GDP or more.

The Review proposes that one percent of global GDP per annum is required to be invested in order to avoid the worst effects of climate change. In June 2008, Stern increased the estimate for the annual cost of achieving stabilization between 500 and 550 ppm CO2e to 2% of GDP to account for faster than expected climate change.

credit by http://en.wikipedia.org/wiki/Stern_Review

พระราชบัญญัติคุ้มครองพันธุ์พืช พ.ศ. ๒๕๔๒

ภูมิพลอดุลยเดช ปร.

ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๔ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๔๒

เป็นปีที่ ๕๔ ในรัชกาลปัจจุบัน

พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ ให้ประกาศว่า

โดยที่เป็นการสมควรให้มีกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองพันธุ์พืช

พระราชบัญญัตินี้มีบทบัญญัติบางประการเกี่ยวกับการจำกัดสิทธิและเสรีภาพของบุคคล ซึ่งมาตรา ๒๙ ประกอบกับมาตรา ๔๘ และมาตรา ๕๐ ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย บัญญัติให้กระทำได้โดยอาศัยอำนาจตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย

จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา ดังต่อไปนี้

มาตรา ๑ พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า "พระราชบัญญัติคุ้มครองพันธุ์พืช พ.ศ. ๒๕๔๒"

มาตรา ๒ พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป

มาตรา ๓ ในพระราชบัญญัตินี้

"พืช" หมายความว่า สิ่งมีชีวิตในอาณาจักรพืชและให้หมายความรวมถึงเห็ด และสาหร่ายแต่ไม่รวมถึงจุลชีพอื่น

"พันธุ์พืช" หมายความว่า กลุ่มของพืชที่มีพันธุกรรมและลักษณะทางพฤกษศาสตร์ เหมือนหรือคล้ายคลึงกัน มีคุณสมบัติเฉพาะตัวที่สม่ำเสมอ คงตัว และแตกต่างจากกลุ่มอื่นในพืชขนิดเดียวกันและให้หมายความรวมถึงต้นพืชที่จะขยายพันธุ์ให้ได้กลุ่มของพืชที่มีคุณสมบัติดังกล่าวข้างต้น

"พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น" หมายความว่า พันธุ์พืชที่มีอยู่เฉพาะในชุมชนใดชุมชนหนึ่งภายในราชอาณาจักรและไม่เคยจด

ทะเบียนเป็นพันธุ์พืชใหม่ ซึ่งได้จดทะเบียนเป็นพันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่นตามพระราชบัญญัตินี้

"พันธุ์พืชป่า" หมายความว่า พันธุ์พืชที่มีหรือเคยมีอยู่ในประเทศตามสภาพธรรมชาติและยังมิได้นำมาใช้เพาะปลูกอย่างแพร่หลาย

"พันธุ์พืชพื้นเมืองทั่วไป" หมายความว่า พันธุ์พืชที่กำเนิดภายในประเทศหรือมีอยู่ในประเทศซึ่งได้มีการใช้ประโยชน์อย่างแพร่หลาย และให้หมายความรวมถึงพันธุ์พืชที่ไม่ใช่พันธุ์พืชใหม่ พันธุ์พืชพื้นเมืองเฉพาะถิ่น หรือพันธุ์พืชป่า

by ThaiWebExpert