มติชนออนไลน์

รีไซเคิล "กล่องนม" พลังเล็กๆ ปกป้องโลกร้อน

มติชนรายวัน วันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2552

ด้วยดีกรีเป็นเจ้าของรางวัล "โรงเรียนต้นแบบการจัดการกล่องเครื่องดื่มยูเอชทีอย่างยั่งยืน" จากโครงการ "เด็กไทยหัวใจรีไซเคิล" ซึ่งริเริ่มโดยบริษัท เต็ดตรา แพ้ค (ประเทศไทย) จำกัด ทำให้คุณครูและเด็กๆ โรงเรียนบ้านป่าแดง (วันรัตตวิทยา) อ.เมือง จ.แพร่ มุ่งมั่นในการเก็บรวบรวมกล่องเครื่องดื่มเพื่อนำไปรีไซเคิลกันอย่างขมีขมัน ร่วมกันปฏิบัติอย่างจริงจัง

ถึงกับวางแผนกันอย่างเป็นระบบทั้งครูและนักเรียน และขยายผลไปสู่ชุมชนใกล้เคียงด้วย จนทำให้การรีไซเคิลกล่องเครื่องดื่มกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวัน

โครงการนี้ "อาจารย์สมหมาย เหมืองจา" อาจารย์ที่ปรึกษาโครงการฯ ประจำโรงเรียนบ้านป่าแดง กล่าวว่า ทุกๆ วันครูและเด็กๆ จะร่วมกิจกรรม

"วางทุกสิ่ง ดริ๊งทุกคน" โดยมารวมตัวกันที่หน้าห้องเรียนแล้วดื่มนมพร้อมกัน หลังจากนั้นจะทยอยกันแกะกล่องนม ล้างน้ำ แล้วนำกล่องไปตากไว้ที่ราวตากหน้าห้องเรียนของแต่ละชั้น

วันถัดไปเด็กๆ จะนำกล่องนมที่ตากแห้งแล้วไปส่งที่ธนาคารขยะ รวบรวมขายให้กับร้านรับซื้อของเก่าในจังหวัด ซึ่งกิจกรรมนี้สามารถเก็บกล่องนมได้ 100% และยังแก้ปัญหาเด็กดื่มนมไม่หมดอีกด้วย

อาจารย์สมหมายบอกว่า เมื่อสร้างเครือข่ายในโรงเรียนได้แล้ว ก็ขยายต่อไปยังชุมชน โดยนักเรียนจะเป็นผู้สร้างเครือข่ายสมาชิกของตนเอง นักเรียน 1 คนจะมีเครือข่าย 5 ครัวเรือน ช่วยกันกระจายความรู้เรื่องรีไซเคิลกล่องเครื่องดื่ม และโรงเรียนยังอาสาเป็นศูนย์กลางรับซื้อกล่องเครื่องดื่มที่ใช้แล้วจากชาวบ้านในเครือข่าย นำไปขายให้กับธนาคารขยะของโรงเรียนอีกทาง ทำให้เกิดรายได้แก่นักเรียน และเป็นการนำเงินคืนสู่การพัฒนาโรงเรียนต่อไป

"ตั้งแต่ต้นปี 2552 โรงเรียนเก็บกล่องเครื่องดื่มที่ใช้แล้วได้ปริมาณถึง 800 กิโลกรัม หรือประมาณ 80,000 กล่อง และในเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา สามารถรวบรวมกล่องเครื่องดื่มที่ใช้แล้วจากชุมชนได้ถึง 200 กิโลกรัมภายในหนึ่งเดือน ถือเป็นความสำเร็จของโครงการที่ได้รับความร่วมมือจากชุมชนอย่างเต็มที่" ครูที่ปรึกษากล่าว

ด้าน "กลอยตา ณ ถลาง" ผู้อำนวยการฝ่ายสื่อสารองค์กร บริษัท เต็ดตรา แพ้ค กล่าวว่า โรงเรียนบ้านป่าแดง ได้รับการคัดเลือกให้เป็นโรงเรียนต้นแบบ เพื่อสร้างความยั่งยืนในการรีไซเคิลกล่องเครื่องดื่มในโรงเรียนและชุมชน จากโครงการเด็กไทยหัวใจรีไซเคิล ซึ่งเริ่มมาตั้งแต่ปี 2549 เพื่อสร้างจิตสำนึกในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมให้กับเด็กและเยาวชนไทย ตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงชั้นประถมศึกษา

ด้วยการรณรงค์ให้เยาวชนรู้จักวิธีจัดเก็บและคัดแยกกล่องเครื่องดื่มที่ใช้แล้ว ด้วยวิธีง่ายๆ คือ แกะ-ล้าง-เก็บ เพื่อนำเข้าสู่ขบวนการรีไซเคิล เริ่มต้นจากกล่องนมโรงเรียนที่เด็กๆ ดื่มเป็นประจำทุกวัน โดยมีโรงเรียนเข้าร่วมโครงการกว่า 1,000 โรงเรียน ใน 12 จังหวัด ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคเหนือ

"ประโยชน์ของโครงการนี้ นอกเหนือไปจากการช่วยแก้ปัญหาภาวะโลกร้อน ซึ่งเป็นประเด็นปัญหาสิ่งแวดล้อมที่สำคัญในขณะนี้ ทางบริษัทยังได้นำกล่องเครื่องดื่มบางส่วนที่รวบรวมได้ไปผลิตเป็นโต๊ะ เก้าอี้ นักเรียน มอบให้กับโรงเรียนบ้านป่าแดง โดยกล่องเครื่องดื่มใช้แล้วประมาณ 2,500 กล่อง สามารถผลิตชุดโต๊ะ เก้าอี้นักเรียน ได้หนึ่งชุด"

จากความสำเร็จของโรงเรียนบ้านป่าแดงฯ และชุมชนใกล้เคียง ถือเป็นการต่อยอดความยั่งยืนในการรีไซเคิลอย่างแท้จริง และยังเป็นพลังจากมือเล็กๆ ที่ช่วยกันรักษาสิ่งแวดล้อมให้กับประเทศชาติ

โลกคนรุ่นใหม่ ใส่หัวใจเพื่อการพัฒนา

มติชนรายวัน วันที่ 05 สิงหาคม พ.ศ. 2552

"เมล็ดเทียมกล้วยไม้ว่านเพชรหึง" วิทยาศาสตร์ช่วยพืชเศรษฐกิจ ระบบนิเวศป่าเมืองไทย เป็นชิ้นงานที่ นายอนุสรณ์ หมัดล่า นักเรียนมัธยม 6 โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย จ.สงขลา หยิบจับความรู้ด้านชีววิทยา ใส่เข้าไปศึกษาสิ่งมีชีวิต ที่เขาคิดขึ้นเรียนรู้เรื่องราว "กล้วยไม้ว่านเพชรหึง" กล้วยไม้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก มีความสวยงามและกลิ่นหอม เป็นพืชเศรษฐกิจที่ปลูกกันมาก แต่มีปัญหาตามมาคือ การลักลอบนำออกจากป่าจำนวนมาก งานนี้ อนุสรณ์จึงดูว่า "การเจริญเติบโตของต้นอ่อนและการผลิตเมล็ดเทียมของกล้วยไม้ว่านเพชรหึง" ทำได้ง่ายหรือไม่ อย่างไร?

โจทย์ดังกล่าว ทำให้เขาพยายามค้นหาเทคนิคการเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อช่วยเพิ่มจำนวนพืชชนิดนี้อย่างรวดเร็ว ช่วยย่นระยะเวลาการออกดอกได้ และสามารถทำเมล็ดเทียมขนส่งได้สะดวก เพื่อลดการโจรกรรมลักลอบนำออกจากป่าคืนสมดุลให้ธรรมชาติ และนิเวศวิทยาของป่าที่ต้องการความหลากหลาย

"สารสกัดจากพริกไทยดำ" กำจัดแมลงวันผลไม้ - เพราะการระบาดอย่างรุนแรงของแมลงวันผลไม้ สร้างความเสียหายให้กับผลไม้กว่า 50 ชนิด เป็นปัญหาให้เกษตรกรไทย ทำให้มีการใช้สารเคมีกำจัดแมลง แต่ส่งผลกระทบต่อสุขภาพ และสารเคมีตกค้างในสิ่งแวดล้อม เหตุนี้ น.ส.ณัฐกานต์ ทองอ่อน นักศึกษาปี 4 คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ จึงคิดวิธีวิจัย "ฤทธิ์การกำจัดแมลงและผลไม้ต่อปฏิกิริยาเอนไซม์ทำลายพิษ จากสารสกัดเมล็ดพริกไทยดำต่อแมลงวันผลไม้" โดยใช้พริกไทยดำ พืชหาง่ายมีอยู่ทั่วประเทศ รสชาติร้อนและเผ็ด สกัดสารที่น่าจะมีผลต่อการกำจัดแมลงวันผลไม้

งานนี้ได้รับการส่งเสริมจาก รศ.ดร.พัฒนี จันทรโรทัย อาจารย์ที่ปรึกษางานวิจัย ซึ่งเสริมว่า งานวิจัยกับการพัฒนาการเรียนการสอนวิทยาศาสตร์เป็นเรื่องจำเป็น เป็นจุดเริ่มต้นที่จะหาเหตุผล และนำไปใช้เป็นประโยชน์ในอนาคตได้อย่างมาก

"วัสดุยางธรรมชาติผสมแป้ง ทดแทนโฟมลดขยะ ลดโลกร้อน" คนส่วนใหญ่รู้ว่าปัญหาขยะเป็นเหตุสำคัญไม่น้อยของ "โลกร้อน" หลายครั้งที่เราพูดถึงปัญหาโฟมที่ย่อยสลายได้ยาก แต่ทุกวันนี้ยังมีการใช้โฟมบรรจุอาหารกันอยู่ น.ส.ชลกานต์ นวลสุวรรณ นักเรียน ม.6 โรงเรียนหาดใหญ่วิทยาลัย ผู้ต้องการศึกษาคุณสมบัติของวัสดุที่ใช้ทดแทนโฟม จึงมองหาสิ่งใกล้มือที่ปักษ์ใต้บ้านเกิดมาทดแทน โดยนำยางธรรมชาติมาผสมกับแป้ง 3 ชนิด คือ แป้งมันสำปะหลัง แป้งข้าวโพด แป้งข้าวเจ้า จนกลายเป็นโครงการ "ศึกษาสมบัติเชิงความร้อนและปัจจัยที่มีผลต่อการรวมกันของวัสดุผสมยางธรรมชาติ เพื่อใช้ในการทดแทนโฟม" ขึ้นมาทดลอง กระทั่ง ชลกานต์ได้รับความรู้เพิ่มมากขึ้น

"ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ รวมทั้งจักรวาลที่กว้างใหญ่ต่างเกิดจากกระบวนการต่างๆ ที่สามารถเรียนรู้และเข้าใจได้ด้วยวิทยาศาสตร์ อันเป็นสิ่งที่สร้างความเจริญก้าวหน้าให้มนุษยชาติ เมื่อเรารู้และเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เราก็สามารถสร้างเความเจริญก้าวหน้าในด้านต่างๆ ให้กับคนรอบข้างและตัวเองได้" คือสิ่งที่นักวิทยาศาสตร์รุ่นเยาว์ หัวใจสิ่งแวดล้อมอย่างเธอค้นพบ

"ไขมันสัตว์ เพิ่มพลังงานทางเลือกไบโอดีเซล" หาทางลดโลกร้อน เพิ่มรายได้เกษตรกร เป็นกระบวนการเรียนรู้และหาคำตอบของ น.ส.ธารารัตน์ ทวีกุล นักเรียน ม.6 โรงเรียนแก่นนครวิทยาลัย จ.ขอนแก่น ที่สานความฝันอยากเป็นนักธรณีวิทยาในอนาคต ด้วยการค้นคิดโครงงานวิจัยใหม่ๆ เพื่อหาความรู้ช่วยแก้ปัญหาวิกฤตน้ำมันและโลกร้อน ด้วยการศึกษาเรื่องเกี่ยวกับ "การเปรียบเทียบสมบัติของน้ำมันไบโอดีเซลที่ได้จากน้ำมันสัตว์" เธอบอกว่า ปกติไขมันสัตว์มีผลเสียต่อสุขภาพของคนเรา จึงมีการกำจัดออกเวลาทำอาหาร แต่ถ้าเรานำสิ่งเหลือใช้เหล่านี้มาเป็นวัตถุดิบในการทำน้ำมันไบโอดีเซลได้สำเร็จ ย่อมทำให้คนเราซื้อน้ำมันในราคาถูกลง เธอจึงเลือก ไขมันไก่, หมู และปลานิล มาศึกษาคุณสมบัติว่าไขมันจากสัตว์ชนิดใดเหมาะสมมากกว่ากัน

ทั้งนี้ ที่เลือก ไขมันปลานิล เพราะเคยมีข่าวว่าประเทศฮอนดูรัสทำน้ำมันไบโอดีเซลจากปลาหมอเทศส่งออกขาย เมื่อเมืองไทยเลี้ยงปลานิล คนนิยมบริโภค ปริมาณไขมันจากปลานิลน่าจะนำมาผลิตไบโอดีเซลใช้ภายในประเทศไทย แต่ท้ายที่สุดทดลองและทดสอบหาค่าความร้อน ก็พบว่า ไบโอดีเซลจากไขมันไก่มีค่ามากที่สุด รองลงมาจากปลานิล และจากหมู นี่เป็นขั้นเริ่มศึกษา อนาคตเธอยังมองหาวัตถุดิบใหม่มาผลิตไบโอดีเซล หาความเหมาะสมเพื่อผลิตเชิงพาณิชย์ต่อไป

"ผลของพิษจากพืช เพื่อพัฒนาการรักษาในอนาคต" เป็นแนวทางเรียนรู้ที่ นายพลวัชร ลีละวัมนากุล นักเรียน ม.6 โรงเรียนยุพราชวิทยาลัย จ.เชียงใหม่ เห็นว่าแนวคิดนำสารสกัดจากสมุนไพรมาใช้ให้เกิดประโยชน์มีมากมาย ทั้งด้านสุขภาพและความงาม แต่แทบไม่มีใครศึกษาความสามารถของสารพิษในต้นไม้ เขาจึงหยิบเอา "เมล็ดหนุมานนั่งแท่น" และ "ใบยี่โถ" มาดูผลการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ 3 ชนิด Saccharomyces cerevisiae, Escherichia coli และ Staphylococcus aureus เวลาแห่งการทดลองทำให้เขาสืบเสาะค้นคว้า กระทั่งเพิ่มเติมยอดความรู้มากมายที่สามารถพัฒนาต่อ เพื่อหาพิษจากพืชชนิดอื่น จะสามารถยับยั้งการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ได้ และไปพัฒนาต่อยอดด้านเภสัชกรรม การแพทย์และจุลชีววิทยาในอนาคต ยิ่งกว่านั้น พลวัชรบอกว่าเขามีความสุขที่ได้ศึกษา สนุกกับการทดลองที่จะหาคำตอบไปสร้างผลงานและใช้พัฒนาประเทศนั่นเอง

คนรุ่นใหม่ หัวใจนักวิทยาศาสตร์รุ่นเยาว์เหล่านี้ ล้วนพยายามสร้างผลงาน ในฐานะเป็นนักเรียนทุนโครงการพัฒนาและส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (พสวท.) ของสถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.) อีกหนึ่งกลไกผลักดันให้ "วิทยาศาสตร์" เป็นตัวพัฒนาชาติให้อ้าปากหายใจได้ด้วยตัวเอง

วิจัย...กำจัดขยะอินทรีย์ "หมักทำปุ๋ยแบบประหยัดพลังงาน"

มติชนรายวัน วันที่ 02 สิงหาคม พ.ศ. 2552

"ชุดถังหมักขยะและอุปกรณ์โรงงานสาธิต" สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ (มธ.) ร่วมกับ มหาวิทยาลัยโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ตั้งสถานีทดลองศึกษาวิจัยการกำจัดขยะอินทรีย์ สำหรับชุมชนขนาดกลางและขนาดเล็ก ภายใต้โครงการ "วิจัยและพัฒนาการกำจัดขยะอินทรีย์โดยการหมักทำปุ๋ยแบบประหยัดพลังงาน เพื่อลดปริมาณขยะอินทรีย์และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม"

รศ.ทวีป ชัยสมภพ หัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมและเทคโนโลยีโยธา สถาบันเทคโนโลยีนานาชาติสิรินธร และหัวหน้าโครงการวิจัยและพัฒนาการกำจัดขยะอินทรีย์โดยการหมักทำปุ๋ย อธิบายว่า ในปัจจุบันการกำจัดขยะมี 3 วิธี ได้แก่ การฝังกลบ การเผา และการหมักทำปุ๋ยอินทรีย์ ซึ่งว่าเป็นวิธีการกำจัดขยะมูลฝอยที่ยอมรับกันว่ามีผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อย มีต้นทุนต่ำทั้งในด้านการลงทุนและค่าดำเนินการ แต่ปัจจุบันวิธีการดังกล่าวยังไม่ค่อยได้รับความนิยมในประเทศไทยมากนัก เนื่องจากมีปัญหาการขาดเทคโนโลยีที่เหมาะสมในการจัดการที่ดี

"มธ.จึงร่วมมือกับมหาวิทยาลัยโตเกียว จัดตั้งโครงการร่วมวิจัยเทคโนโลยีการหมักขยะอินทรีย์ มีเป้าหมายเพื่อคิดค้น และนำเสนอเทคโนโลยีใหม่ที่เหมาะสมกับการหมักขยะอินทรีย์สำหรับชุมชนขนาดกลางและขนาดเล็ก ซึ่งเทคโนโลยีชุดถังหมักแบบพลิกกลับกองในตัว (STR: Serial Self-turning Reactors) ประกอบด้วย ระบบซอฟต์แวร์จำลองสภาวะการหมัก และชุดอุปกรณ์การหมักขยะ ได้แก่ ชุดถังหมักขนาดเล็กซ้อนกันในแนวดิ่งพร้อมอุปกรณ์พลิกกลับกองปุ๋ยประหยัดพลังงาน ระหว่างชั้นของถังหมักคั่นด้วยชุดกลับกองปุ๋ย โดยถังหมักแต่ละถังมีท่อเพื่อจ่ายอากาศเข้า และท่อดูดเอากลิ่นไปบำบัด ก้นของถังหมักเป็นบานประตูกลไกหมุนเปิดปิดเพื่อปล่อยให้วัสดุร่วงผ่านชุดกลับกองลงสู่ถังหมักอีกถังที่รองรับอยู่ข้างใต้ ซึ่งมีประสิทธิภาพการย่อยสลายขยะอินทรีย์สูง ส่งผลกระทบต่อชุมชนและสิ่งแวดล้อมน้อย รวมทั้งได้สร้างโรงงานนำร่องภายใน มธ.ศูนย์รังสิต เพื่อทดสอบระบบรวมในสภาพการทำงานกำจัดขยะมูลฝอย และนำเสนอแนวทางให้แก่ชุมชนสามารถนำไปประยุกต์"

รศ.ทวีปทิ้งท้ายว่า ผลที่ได้จากโครงการวิจัยและพัฒนา พบว่า การประยุกต์ใช้เทคโนโลยี STR ที่พัฒนาได้เพื่อการหมักขยะอินทรีย์กับขยะมูลฝอยที่คัดแยกแล้วภายใน มธ.ศูนย์รังสิต ได้ผลดี มีผลพลอยได้จากการหมักขยะเป็นปุ๋ยอินทรีย์ที่มีคุณภาพดี ระบบมีประสิทธิภาพการย่อยสลายใช้เวลาน้อย ใช้แรงงาน พื้นที่ และพลังงานน้อย เมื่อเปรียบเทียบกับระบบหมักแบบดั้งเดิม

ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีในการบริหารจัดการขยะอินทรีย์ให้เกิดประโยชน์ และมีคุณค่า

วิจัยอาหารปลอดสาร มีประโยชน์ไม่แตกต่าง

มติชนรายวัน วันที่ 31 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

สำนักข่าวรอยเตอร์รายงานว่า ผลวิจัยชิ้นหนึ่งที่ตีพิมพ์เผยแพร่เมื่อวันที่ 29 กรกฎาคมที่ผ่านมา พบว่าอาหารปลอดสารพิษหรืออาหารเกษตรอินทรีย์ไม่ได้มีประโยชน์ต่อสุขภาพมากกว่าอาหารที่ผลิตโดยกระบวนการตามปกติ ข้อสรุปของการศึกษาวิจัยนี้ได้ถูกท้าทายโดยกลุ่มนักรณรงค์ให้รับประทานอาหารปลอดสารพิษหลายกลุ่ม

ทีมนักวิจัยจากภาควิชาสุขอนามัยและเวชศาสตร์เขตร้อน มหาวิทยาลัยลอนดอน (แอลเอสเอชทีเอ็ม) ระบุว่า ผู้บริโภคยอมจ่ายเงินแพงกว่าเพื่อซื้ออาหารปลอดสารพิษโดยเฉพาะเนื่องจากเชื่อว่ามีประโยชน์ต่อสุขภาพ ทำให้ตลาดของอาหารปลอดสารพิษทั่วโลกในปี 2550 มีมูลค่าสูงถึง 48,000 ล้านดอลลาร์ (ราว 1.6 ล้านล้านบาท)

อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาเอกสารทางวิทยาศาสตร์ 162 ชิ้น ที่ตีพิมพ์ในวารสารทางวิทยาศาสตร์ในช่วงมากกว่า 50 ปีหลังสุดอย่างเป็นระบบ พบว่าไม่มีความแตกต่างระหว่างอาหารปลอดสารพิษกับอาหารที่ผลิตโดยกระบวนการตามปกติอย่างมีนัยสำคัญ

อลัน แดนกาวร์ หนึ่งในทีมนักวิจัย เปิดเผยว่า "มีการพบความแตกต่างด้านสารอาหารเพียงเล็กน้อยระหว่างอาหารทั้ง 2 ประเภท ซึ่งผลการวิเคราะห์ชี้ว่าในปัจจุบันยังไม่มีหลักฐานที่สนับสนุนว่าการเลือกทานอาหารปลอดสารพิษจะให้คุณประโยชน์ต่อสุขภาพมากกว่าอาหารที่ผลิตตามกระบวนการปกติแต่อย่างใด"

ผลการวิจัยดังกล่าวที่ได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานมาตรฐานอาหารของรัฐบาลอังกฤษ (เอฟเอสเอ) ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารโภชนาการบำบัดอเมริกัน (เอเจซีเอ็น)

เอเปคมุ่งผลักดัน"รอบโดฮา"

มติชนรายวัน วันที่ 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

เอเอฟพีรายงานว่า การประชุมความร่วมมือเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิก (เอเปค) ระดับรัฐมนตรีการค้าที่ประเทศสิงคโปร์ซึ่งเริ่มต้นในวันที่ 21 กรกฎาคม นับเป็นการรวมตัวของรัฐมนตรีการค้ากลุ่มใหญ่ที่สุดประจำปีนี้ โดยจะมีการเจรจาเพื่อหาหนทางไปสู่ข้อสรุปการค้าเสรีพหุภาคีรอบใหม่หรือรอบโดฮาขององค์การการค้าโลกที่ชะงักงันมา 8 ปีแล้ว เนื่องจากประเทศสมาชิกระหว่างชาติรวยและชาติกำลังพัฒนาไม่สามารถตกลงกันได้เกี่ยวกับการเปิดตลาดสินค้าเกษตรและตลาดอุตสาหกรรม

นายไซมอน ครีน รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการค้าของออสเตรเลีย กล่าวว่า หวังว่าการประชุมครั้งนี้จะเพิ่มแรงเหวี่ยงมากขึ้นสำหรับการค้ารอบโดฮา และส่วนตัวก็เชื่ออย่างแรงกล้าว่าหากรอบโดฮาสำเร็จ จะเป็นหนทางดีที่สุดในการลดการกีดกันการค้าและส่งเสริมให้เศรษฐกิจโลกฟื้นตัว

รายงานเปิดเผยว่า สำหรับการประชุมระดับผู้นำเอเปคหรือเอเปคซัมมิทนั้น จะมีขึ้นในเดือนพฤศจิกายนปีนี้ โดยมีสิงคโปร์เป็นเจ้าภาพ ซึ่งสมาชิกเอเปคมีประเทศเศรษฐกิจขนาดใหญ่อย่างสหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น จีนและรัสเซียรวมอยู่ด้วย

รัฐบาลหนุนชุมชนจริงหรือ?? มองงานเสริมขบวนชาวบ้าน ผ่าน "คุณหญิงสุพัตรา มาศดิตถ์"

มติชนรายวัน วันที่ 06 กรกฎาคม พ.ศ. 2552

แม้ต้องฝ่าฟันและ "เล่น" อยู่กับการเมืองและเหล่านักการเมืองในระนาบบนอยู่แทบทุกวัน แต่ก็ยังดีที่รัฐบาลชุดนี้ให้ความสนใจงานการเมืองระดับบ้านๆ ซึ่งเป็นฐานรากอยู่บ้าง แม้ให้น้ำหนักไม่มากนัก เพราะทั้งเวลาและงบประมาณส่วนใหญ่ยังคงพุ่งไปที่โครงการใหญ่ๆ ที่มุ่งแต่กระตุ้นเศรษฐกิจมากกว่าการกระตุ้นสังคม

สำหรับงานภาคประชาชนนั้นนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้แต่งตั้งคณะกรรมการขึ้นมาขับเคลื่อนชุดหนึ่งชื่อว่า คณะกรรมการเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนแห่งชาติ โดยมีคุณหญิงสุพัตรา มาศดิตถ์ เป็นประธาน โดยมีกรรมการทั้งสิ้น 45 คน ซึ่งเป็นรัฐมนตรี 9 คน ที่เหลือเป็นเครือข่ายภาคประชาชนและราชการ

ทั้งนี้คณะกรรมการชุดใหญ่นี้ได้แต่งตั้งคณะอนุกรรมการขึ้นมาดูแลในแต่ละด้านประกอบด้วย 1.คณะอนุกรรมการจัดทำข้อเสนอการปฏิรูประบบเพื่อคุณภาพชีวิตเกษตรกร ซึ่งมี น.ส.ดวงพร เฮงบุณยพันธ์ เป็นประธาน มีกรรมการ อาทิ ศ.ระพี สาคริก อ.ชนวน รัตนวราหะ ดร.เพิ่มศักดิ์ มกราภิรมย์ เป็นต้น 2.คณะอนุกรรมการขับเคลื่อนโครงการธนาคารต้นไม้ ซึ่งมีนายเอ็นนู ซื่อสุวรรณ เป็นประธาน มีกรรมการ อาทิ นายประยงค์ รณรงค์ นายจินดา บุญจันทร์ เป็นต้น

3.คณะอนุกรรมการสนับสนุนการจัดสวัสดิการชุมชน ซึ่งมีนายสมพร ใช้บางยาง เป็นประธาน มีกรรมการ 18 คน อาทิ พระมนัส ขันตธมโม ครูชบ ยอดแก้ว ลุงอัมพร ด้วงปาน เป็นต้น 4.คณะอนุกรรมการปฏิรูประบบการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมโดยชุมชนท้องถิ่น ซึ่งมีนายธงชัย พรรณสวัสดิ์ เป็นประธาน มีกรรมการ 21 คน อาทิ นายประยงค์ ดอกลำไย นายพลากร วงศ์กองแก้ว นายหาญณรงค์ เยาวเลิศ เป็นต้น 5.คณะอนุกรรมการพัฒนาที่อยู่อาศัยและที่ดินทำกินเพื่อเสริมสร้างความมั่นคงเข้มแข็งของชุมชนเมืองและชนบท ซึ่งมี น.ส.สมสุข บุญญะบัญชา เป็นประธาน มีกรรมการ อาทิ นายอภิรักษ์ โกษะโยธิน น.ส.ศยามล ไกยูรวงศ์ เป็นต้น

ขณะนี้คณะอนุกรรมการชุดต่างๆ กำลังหาข้อสรุปในแต่ละมุมกันอยู่ มีทั้งที่คืบหน้าบ้างไม่คืบบ้าง ที่คืบหน้ามาหน่อยเป็นเรื่องสวัสดิการชุมชนและธนาคารต้นไม้

"ชุมชนคือยุทธศาสตร์ชาติ ถ้าชุมชนเข้มแข็งบ้านเมืองก็ไปได้" คุณหญิงสุพัตรา หรือคุณหญิงแอ๋ว ให้น้ำหนักกับงานของชุมชนเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งจุดนี้เองที่ทำให้คุณหญิงยอมกลับเข้าทำเนียบรัฐบาลอีกครั้ง ทั้งๆ ที่เบื่อหน่ายสถานการณ์ทางการเมืองมาก แต่ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ได้เรียนรู้งานของชาวบ้าน ทำให้ได้เห็นถึงความงดงามของชุมชนที่ร่วมกันหาทางออกให้ตัวเอง ซึ่งคุณหญิงเชื่อมั่นว่าเป็นทางรอดของประเทศ

"ชุมชนเข้มแข็งในความหมายของเราคือเขาดูแลตัวเองได้ ชาวบ้านเขาทำของเขามาตลอด ที่เป็นอุปสรรคและปัญหาก็คืออยู่ดีๆ รัฐก็ไปขีด บอกว่าตรงนี้เป็นป่าสงวน ตรงนี้เป็นอุทยาน ให้เขาทำอย่างนั้นอย่างนี้ ชาวบ้านเขาอยู่กันดีๆ ถ้ารัฐไม่เข้าไปแทรกแซง" ต้นตอของปัญหาที่คุณหญิงแอ๋วฉายภาพให้เห็น

"จริงๆ งานด้านสวัสดิการชุมชน ชาวบ้านเขาทำกันอยู่แล้ว และเยอะมาก อย่างเรื่องออมทรัพย์ เขาทำกันมานานเพราะไม่ต้องไปกู้ธนาคาร หลายๆ แห่งยังทำเป็นสวัสดิการด้วย ใครไปโรงพยาบาลก็เบิกได้ บางแห่งเบิกได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ บางแห่งเบิกได้น้อยหน่อยถ้าองค์กรยังไม่เข้มแข็ง" คุณหญิงอธิบายจุดเริ่มต้นของงานสวัสดิการชุมชน ซึ่งขณะนี้ได้แพร่กระจายตามชุมชนต่างๆ ทั่วประเทศไทย และระยะหลังที่นิยมกันมากคือการออมวันละ 1 บาท หรือปีละ 365 บาท ซึ่งหลายชุมชนมีเงินกองทุนพอกพูนหลายล้านบาท สามารถแบ่งเบาภาระของสมาชิกได้เป็นอย่างดี จนกระทั่งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็นองค์การบริหารส่วนตำบลหรือเทศบาล ได้เข้าร่วมโดยจ่ายเงินสมทบให้อีกส่วนหนึ่ง

"นโยบายของท่านนายกรัฐมนตรีคือว่าให้ไปคิดระบบ ซึ่งรัฐบาลเองยินดีจ่ายเงินร่วมสมทบ แต่ชาวบ้านเองที่เป็นคนบอกว่าอย่าเอาเงินเป็นตัวตั้ง เพราะถ้าเอาเงินมาทุ่มก็เสร็จกัน หากยังไม่มีระบบหรือมีความพร้อม เพราะบางแห่งที่ยังไม่เข้มแข็ง อาจรวมตัวกันเพื่อมารับเงิน"

คุณหญิงสุพัตรากล่าวว่า ฉะนั้นต้องคิดเป็น 2 ระบบ ระบบแรกใครที่ทำอยู่แล้วให้รองบประมาณ ปี 2553 ส่วนพื้นที่ที่ยังไม่เริ่ม จะมีส่งเสริมให้สร้างขบวนชาวบ้านกันเองที่จะให้มีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้มาคุยกันว่าในระยะยาวจะดูแลกันเองเป็นสวัสดิการของสังคมจริงๆ เกื้อกูลจริงๆ คนพิการหรือคนด้อยโอกาสก็ไม่ต้องสมทบ เพราะชุมชนจะเป็นผู้ดูแล

"เขาฝันไปถึงว่า พอแก่เฒ่าก็จะมีบำนาญเลี้ยงดูกันด้วย ตอนนี้มีชุมชนที่ทำเรื่องนี้จนเข้มแข็งอยู่ประมาณ 3 พันหมู่บ้าน ยังเหลืออีก 4 พันกว่าหมู่บ้านที่ต้องค่อยๆ เคลื่อนกันเพราะเขาต้องการกระบวนการ ก่อนถึงต้นกันยายนและตุลาคม เครือข่ายชาวบ้านเขาจะไปช่วยกันดูแลก่อน" คุณหญิงแอ๋วบอกถึงการสนับสนุนจากรัฐบาลที่เริ่มเห็นเป็นรูปธรรม "ชาวบ้านเป็นคนพูดเลยว่าอย่าใช้เงิน ขอขบวนการก่อนซึ่งน่ารักมาก มีชาวบ้านพูดขำมาก เขาบอกว่าสวัสดิการน่ะ ไม่ใช่ประชานิยม นี่คือสวัสดิการที่ชาวบ้านจัดเพราะฉะนั้นเงินไม่ใช่ตัวตั้ง แต่ต้องการให้เห็นว่าเป็นการร่วมกันของ 3 ฝ่ายคือชาวบ้าน องค์กรท้องถิ่น และรัฐบาล"

คุณหญิงสุพัตราบอกว่า ในที่ประชุมเรื่องสวัสดิการนี้ได้มีการพูดถึงพื้นที่นำร่อง และทำเป็นต้นแบบกระจายตามภาคต่างๆ ซึ่งจะช่วยยกระดับงานของชาวบ้านจากระดับจังหวัดเป็นระดับชาติ

"ที่สำคัญอย่าไปบังคับเขาว่าต้องเหมือนตรงนั้นตรงนี้ เขามาดูแล้วเขาก็สนใจ แต่เขาทำเข้มแข็งของเขาอยู่แล้วเพราะว่าแต่ละแห่งมีธรรมชาติที่ไม่เหมือนกัน"

ส่วนเรื่องธนาคารต้นไม้ คุณหญิงสุพัตราอธิบายว่า เดิมที่ก็คือโครงการปลูกต้นไม้ใช้หนี้ซึ่งชาวบ้านทำกันอยู่แล้ว ซึ่งสมัยรัฐบาล พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ ก็เคยทำเรื่องการปลูกป่าในชุมชน โดยอาจารย์ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม เป็นคนทดลองเรื่องปลูกต้นไม้ใช้หนี้ ปรากฏว่าพอชาวบ้านปลูกแล้วก็เกิดแนวคิดว่า ในเมื่อพวกเขาไม่มีหนี้ ทำไมถึงต้องปลูกต้นไม้ใช้หนี้ด้วยล่ะ ดังนั้นจึงปลูกเป็นธนาคารต้นไม้ไปเสียเลยจึงเกี่ยวข้องกับธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร หรือ ธ.ก.ส.

"ชาวบ้านบอกว่า จริงๆ แล้วโครงการนี้พวกเขาไม่ต้องการเงินสนับสนุนจากรัฐบาลเลยเพราะเขาทำเองกันหมดแล้ว แต่ต้องการรู้ว่ารัฐบาลมีนโยบายอย่างไรกับต้นไม้พวกนี้ เพราะแต่เดิมต้นไม้เศรษฐกิจเขาปลูกแล้วเขาตัดไม่ได้ ต้องไปขออนุญาตเพราะมีปัญหากับป่าไม้ แต่ถ้ารัฐบาลมีนโยบายชัดเจนให้เขาตัดได้ เขาก็จะได้เดินหน้ากันต่อไป ขณะที่อีกพวกหนึ่งยังเห็นต่อไปว่า ต้นไม้เหล่านี้มันน่าจะเป็นหลักทรัพย์ ที่เอาไปค้ำประกันได้ เช่น ประกันตัวลูกที่ถูกจับ เขาปรึกษากันอยู่ว่าจะทำพันธบัตรต้นไม้ได้มั้ย ฝั่งธนาคารแห่งประเทศไทยก็เลยระดมสมองกัน และบอกว่าเรียกอย่างอื่นได้มั้ย พอเรียกพันธบัตรปั๊บ มันพัวพันไปถึงเรื่องหนี้สาธารณะและเรื่องอื่นๆ อีก เราก็บอกว่าได้ ไม่ว่าเรียกอะไรก็ตาม แต่ขอให้เอาต้นไม้ไปเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันได้"

ขณะนี้คณะกรรมการฯได้ลงไปดูพื้นที่การปลูกต้นไม้ใช้หนี้หรือธนาคารต้นไม้ ซึ่งมีหลายแห่งสามารถนำมาเป็นต้นแบบได้ เช่น ที่ชุมพร ซึ่ง ธ.ก.ส.ได้ให้การสนับสนุนอยู่ อย่างไรก็ตาม ในส่วนของเกษตรกรที่ยังเป็นหนี้อยู่นั้น ธ.ก.ส.ได้ประกาศในที่ประชุมว่าพร้อมที่จะพักหนี้ให้ทันที หากมีหลักทรัพย์ที่เป็นต้นไม้ไว้ค้ำประกัน ขณะที่รัฐบาลเองมีแนวทางที่จะโอนหนี้ของชาวบ้านจากธนาคารพาณิชย์อื่นๆ มาไว้ที่ ธ.ก.ส.เพื่อเปิดโอกาสให้ชาวบ้านได้ปลดหนี้ตามโครงการนี้

"กำลังเสนอไปที่นายกรัฐมนตรีว่า ชาวบ้านยังไม่จ่ายได้มั้ย แต่สำหรับดอกเบี้ย เราต้องหาเงินมาช่วยชาวบ้าน แต่หนี้สินพักไว้ก่อน พี่ไปดูที่ชุมพรมีลุงคนหนึ่ง ปลูกพืชในพื้นที่ 70 ไร่ เมื่อก่อนแกเป็นหนี้จนแทบจะฆ่าตัวตาย จนกระทั่งแกเอาแนวทางที่ในหลวงพระราชทานไว้มาใช้ แกทำเยอะแยะมากมายจนปลดหนี้หลายล้านบาทหมดสิ้น วันที่เราไปเป็นวันที่แกปลดหนี้ได้หมด ทุเรียนที่แกขายได้ไม่รู้เท่าไหร่ วันนั้นแกเลี้ยงแกเอาหมดเลย"

สำหรับเรื่องระเบียบหรือกฎหมายที่ใช้รองรับนั้น คุณหญิงสุพัตราบอกว่า ขณะนี้กรมป่าไม้เองก็เห็นด้วยในแนวทางนี้ และกำลังดูอยู่ว่าต้องแก้ระเบียบอะไรบ้าง แต่ให้ดีต้องแก้กฎหมายด้วยเพราะทำให้เป็นแนวทางที่ถาวร แต่ข้อเสียคือต้องใช้เวลานาน

"ตอนนี้ชาวบ้านเขารวบรวมองค์ความรู้ไว้หมดแล้ว ภาคไหนควรปลูกไม้อะไรเป็นไม้หลัก ไม้อะไรเป็นไม้รอง เพราะแต่ละภูมิประเทศไม้แต่ละอย่างเติบโตไม่เหมือนกัน"

ทั้งนี้อีกไม่นานจะมีการเปิดพื้นที่นำร่องสำหรับโครงการธนาคารต้นไม้ หลังจากที่ประเด็นปัญหาต่างๆ ได้ข้อยุติ

"7 กรีนส์"วิธีท่องเที่ยว แบบคนรักษ์โลก

มติชนรายวัน วันที่ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2552 ปีที่ 32 ฉบับที่ 11417

วิกฤตภาวะโลกร้อนขณะนี้เริ่มเห็นกระทบชัดเจนมากขึ้น สาเหตุหนึ่งเกิดจากพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวและผู้ประกอบการที่ขาดความรับผิดชอบต่อการรักษาสิ่งแวดล้อม การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย จัด "โครงการปฏิญญารักษาสิ่งแวดล้อม เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน" รณรงค์ให้ผู้ประกอบการและนักท่องเที่ยว ร่วมมือกันลดปัญหาภาวะโลกร้อน โดยยึดหลัก "7 กรีนส์" ดังนี้

"กรีน ฮาร์ท" (หัวใจสีเขียว) นักท่องเที่ยวจะต้องมีหัวใจสีเขียวตระหนักถึงคุณค่าของสิ่งแวดล้อม เพื่อร่วมใจกันป้องกันและแก้ไขปัญหา

"กรีน โลจิสติคส์" (รูปแบบการเดินทางสีเขียว) นักท่องเที่ยวจะต้องวางแผนการเดินทางที่ช่วยประหยัดพลังงาน

"กรีน แอทเทรคชั่น" (แหล่งท่องเที่ยวสีเขียว) แหล่งท่องเที่ยวจะต้องดำเนินงานในการรักษาสิ่งแวดล้อม และลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกอย่างจริงจัง เช่นไม่ตัดไม้ทำลายป่า ไม่รุกล้ำชายหาด เป็นต้น

"กรีน คอมมูนิตี้" (ชุมชนสีเขียว) ผู้ที่อาศัยในชุมชน ทั้งในเมืองและชนบท ต้องมีการมีการบริหารการจัดการที่ดี ในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน คงไว้ซึ่งวัฒนธรรมและวิถีชีวิตอันเป็นอัตลักษณ์ของชุมชน

"กรีน แอคทิวิตี้" (กิจกรรมสีเขียว) กิจกรรมท่องเที่ยวที่มีความสอดคล้องกลมกลืนกับคุณค่าของทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยว โดยส่งผลกระทบต่อทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด

"กรีน เซอร์วิส" (การบริการสีเขียว) รูปแบบการให้บริการของธุรกิจท่องเที่ยวแขนงต่างๆ ที่สร้างความประทับใจแก่นักท่องเที่ยวด้วยมาตรฐานคุณภาพที่ดี ควบคู่ไปกับการมีปณิธานและการดำเนินการรักษาสิ่งแวดล้อม พร้อมช่วยลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากการให้บริการต่างๆ

"กรีน พลัส" (ความรับผิดชอบต่อสังคมและสิ่งแวดล้อม) การแสดงออกของบุคคล กลุ่มบุคคลและองค์กรในการสนับสนุนแรงกาย หรือสติปัญญา หรือบริจาคทุนทรัพย์ เพื่อร่วมมือดำเนินการในการปกป้องรักษาและฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมของแหล่งท่องเที่ยว

ช่วยกันคนละไม้ละมือเพื่อโลกของเรา ดูลายละเอียดที่ www.tourismthailand.org/7greens หรือ 1672

ผลักดันไทยสังคมคาร์บอนต่ำ เล็ง"ลดภาษี"ธุรกิจลดโลกร้อน

มติชนรายวัน วันที่ 06 มิถุนายน พ.ศ. 2552

เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน ที่อิมแพค อารีนา เมืองทองธานี นายสุวิทย์ คุณกิตติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (ทส.) เป็นประธานเปิดงานวันสิ่งแวดล้อมโลก และกล่าวภายหลังเปิดงาน ว่า นโยบายของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีที่ระบุว่าประเทศไทยต้องเป็นสังคมคาร์บอนต่ำนั้น ทส.กำลังดำเนินการลดปริมาณก๊าซเรือนกระจกโดยใช้มาตรการทางภาษี ถ้าภาคเอกชนสามารถลดมลภาวะในเรื่องน้ำ อากาศ พร้อมใช้พลังงานทดแทน เช่น พลังงานลม พลังงานแสงแดดซึ่งเป็นพลังงานสีเขียวมาใช้แทนเชื้อเพลิงจากฟอสซิลรัฐบาลจะลดภาษีให้ โดยสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (สผ.) กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม (สส.) ร่วมกันจัดทำแนวทางดำเนินการกรกฎาคมนี้จะมีแผนออกมาอย่างเป็นรูปธรรม

นายสุวิทย์กล่าวว่า ที่ผ่านมารัฐบาลได้ดำเนินโครงการ 45 วัน ลดถุงพลาสติค ลดโลกร้อน ตั้งแต่วันที่ 22 เมษายน-5 มิถุนายน ที่ผ่านมา พบว่าห้างสรรพสินค้าที่เข้าร่วมโครงการลดปริมาณการใช้ถุงพลาสติค 20-25% แบ่งเป็น ช่วง 1 เดือน ร้านท็อปซุปเปอร์มาร์เก็ตลดปริมาณการใช้ถุงพลาสติค 12% จากเดิม ใช้ 10 ล้านถุง เหลือ 9 ล้านถุง ห้างเซ็ลทรัล ลดการใช้ถุง 22% และร้าน เซเว่น อีเลฟเว่น ลดการใช้พลาสติคจากฝาครอบแก้วปีละ 128 ตัน มูลค่า 17 ล้านบาทต่อปี และลดถุงพลาสติควันละ 1 แสนถุง ในภาพรวมร้านสะดวกซื้อและซุปเปอร์มาร์เก็ตลดปริมาณการใช้ถุงพลาสติคได้ 15% ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี ภาคี ทส.จะดำเนินการต่อ โดยหลายห้างสรรพสินค้ามีโครงการต่อเนื่อง 3 ปี สำหรับวันสิ่งแวดล้อมโลกนั้นวาระของโลกใบนี้ซึ่งไม่ใช่เฉพาะในประเทศไทยทุกคนต้องรวมพลังเพื่อหยุดยั้งภาวะโลกร้อน

แก้ปัญหาสิ่งแวดล้อม ถูกทางหรือยัง?

ผู้เขียน: 
ชุติมา นุ่นมัน

มติชนรายวัน วันที่ 05 มิถุนายน พ.ศ. 2552

ครบรอบปี วันสิ่งแวดล้อมโลก 5 มิถุนายน อีกครั้ง...

ทุกปีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเรื่องนี้จากทั่วโลก และประเทศไทย จะร่วมกันเฉลิมฉลอง เสวนาพูดคุยว่าด้วยเรื่องของสิ่งแวดล้อม ดินฟ้า อากาศ สายลมแสงแดด สัตว์ป่า ขยะ ในช่วงปีหลังๆ ก็จะพูดถึงเรื่องโลกร้อน และพูดกันมากขึ้นเรื่อยๆ ประเทศไทยจึงเต็มไปด้วยถุงผ้า เพราะสื่อต่างๆ ทำให้หลายๆ คนในประเทศนี้เข้าใจว่า ถุงผ้า แก้ปัญหาโลกร้อนได้

แทบจะไม่มีใครสนใจว่า สาเหตุของการรณรงค์ให้ใช้ถุงผ้ากันนั้นเป็นเพราะอะไร ถุงผ้าจะแก้ หรือบรรเทาปัญหาโลกร้อนได้อย่างไร เห็นเขาใช้ก็ใช้ไปตามกระแสนิยม ใช้ถุงผ้า แต่พฤติกรรมไม่เปลี่ยนก็ไม่มีประโยชน์อะไร ในทางตรงกันข้าม กลับจะยิ่งสร้างภาระให้โลกมากยิ่งขึ้น เพราะขณะที่เรายังใช้ถุงพลาสติคในปริมาณที่คงที่ แต่เราก็ผลิตถุงผ้าเพิ่มมากขึ้น เพื่อสนองความต้องการของกระแสสังคม กลายเป็นว่าแทนที่จะมีถุงพลาสติคให้กำจัดอย่างเดียว ในอนาคตเราต้องกำจัดถุงผ้าที่เสื่อมสภาพและไม่มีใครต้องการแล้วอีกด้วย

ปัจจุบันยังไม่มีหน่วยงานไหนคิดถึงปัญหานี้ จะมีก็แต่หลับหูหลับตารณรงค์ให้ใช้ถุงผ้า

แต่จะให้ว่ากันได้อย่างไร ในเมื่อที่ผ่านมารัฐบาลของเราก็ไม่ได้มีนโยบายชัดเจนอะไรนักเกี่ยวกับการแก้ปัญหาโลกร้อน หรืออีกนัยหนึ่งคือ มีนโยบายแล้ว แต่ก็นำมาใช้ไม่ได้ เพราะไม่มีใครเข้าใจแก่นของเรื่องนี้อย่างจริงจัง เอาแต่กระผีก มาปฏิบัติ

ไม่ต้องไปมองที่ไหนไกลนัก งานวันสิ่งแวดล้อมโลกประจำปีที่ใช้งบประมาณมหาศาลมาจัด ภายในงานเปิดเครื่องปรับอากาศกันเต็มพิกัด คนมาร่วมงานใส่สูทเต็มยศ คนไม่ใส่สูทก็เดินห่อไหลด้วยความหนาวเย็น เกณฑ์คน เกณฑ์นักเรียนเข้ามาฟังนักวิชาการและใครต่อใครมาพูด จ้างดารามาร้องเพลง หรือบางทีก็จ้างนางแบบมาเดินแฟชั่นให้ดู อ้างว่าแฟชั่นโชว์เพื่อลดโลกร้อน

ที่ถือว่าร้ายสุดสุด เห็นจะหนีไม่พ้น การจัดกิจกรรมแข่งแรลลี่รถเพื่อลดโลกร้อน

เหล่านี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่า คนหรือหน่วยงานที่จัดกิจกรรมเหล่านี้ล้วนไม่เข้าใจว่า แท้จริงแล้วการรณรงค์เพื่อลดปัญหาโลกร้อนจริงๆ คือ ต้องทำอะไร

คิดเอาเองเพียงง่ายๆ ว่า แค่ให้คนมารวมกันเยอะๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ ถือเป็นการประสบความสำเร็จแล้วสำหรับงานจ๊อบนั้นๆ ไม่สนใจว่า เงินและเวลาที่เสียไปกับการจัดงานนั้นคุ้มค่าและเป็นไปตามวัตถุประสงค์ที่วางเอาไว้หรือไม่ แค่จัดงานเชิญดารามาร่วมงาน มีนักข่าวมากมายไปทำข่าว บริษัทเอเยนซี่ที่รับงานก็หน้าบาน เพราะนักข่าวไปกันมาก เอาลายเซ็นของนักข่าวที่ไปร่วมงานครั้งนั้นๆ ไปทำเป็นผลงานว่าประสบความสำเร็จเพราะนักข่าวสนใจ แต่ที่ไหนได้ เนื้อข่าวเกี่ยวกับงานสิ่งแวดล้อมแทบจะไม่มี เพราะนักข่าวที่ว่าไปกันเยอะนั้น เขาไปทำข่าวดารา แต่หน่วยงานราชการที่เป็นเจ้าของงานเองก็ไม่เคยเอาเรื่องนี้มาตระหนัก

ศ.ธงชัย พรรณสวัสดิ์ นักวิชาการสิ่งแวดล้อม และอดีตประธานสถาบันสิ่งแวดล้อมไทย บอกว่า สาเหตุที่ประเทศไทยยังรณรงค์เรื่องการดูแลสิ่งแวดล้อม แบบหลงทางเช่นนี้ เพราะเราละเลยเรื่องใกล้ตัว แต่ไปคำนึงถึงเรื่องไกลตัวเป็นหลัก เช่น บอกว่าจะช่วยแก้ปัญหาโลกร้อน แต่หลังบ้านตัวเองยังเน่าเฟะ มีคนเข้าใจเรื่องนี้น้อย แต่ก็ไม่พยายามที่จะทำความเข้าใจ งานที่ทำออกมาจึงเป็นเพียงความฉาบฉวย

"เช่น การเอาดารามาเดินแฟชั่นโชว์ แล้วบอกว่าแก้โลกร้อนนี่ตลกมาก กรณีเช่นนี้มีข้อสังเกต 2 อย่าง คือ อย่างแรก คนจัดไม่รู้ใช่ไหมว่า แฟชั่นเป็นเรื่องของการส่งเสริมให้คนเกิดความอยากได้ เมื่ออยากได้อยากมีก็จะยิ่งแสวงหา และนั่นก็เป็นสาเหตุหนึ่งให้เกิดปัญหาโลกร้อน อีกอย่างที่อยากจะบอกคือ สังคมไทยยังเป็นสังคมที่เอาบันเทิงนำหน้าทุกอย่าง จะทำอะไรก็ต้องให้ดารานำไว้ก่อน ไม่ได้ว่า ว่าดาราผิด แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน มันกู่ไม่กลับเสียแล้ว" ศ.ธงชัยกล่าว

นายบัณฑูร เศรษฐศิโรตม์ ผู้ประสานงานโครงการพัฒนาความรู้และยุทธศาสตร์ด้านความตกลงพหุภาคีระหว่างประเทศด้านสิ่งแวดล้อม บอกว่า 10 ปีที่ผ่านมาประเทศไทยมีนโยบายเรื่องการบรรเทาปัญหาโลกร้อนมาตลอด แต่ไม่ได้นำไปใช้เต็มที่ เพราะไม่ค่อยมีใครเข้าใจเรื่องนี้จริงจัง

"ความจริงแล้ว เรามีหลักการวิธีการที่สามารถทำความเข้าใจและนำไปปฏิบัติได้ แต่มันก็ไม่ได้แพร่หลายอย่างที่เราอยากจะให้เป็น เช่น การไปทำความเข้าใจกับเกษตรกรเรื่องการปรับตัวกับภาวะที่จะตามมาเรื่องโลกร้อน ซึ่งทำได้ไม่ยาก และเป็นเรื่องที่หน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องต้องทำมานานแล้ว แต่นี่ก็ยังไม่เห็นว่าคืบหน้าอะไร จะบอกว่าเรามาไม่ถูกทางก็ไม่ถูกนัก เพราะเรารู้อยู่ว่าต้องทำอย่างไร แต่เราก็ยังไม่ทำ เรียกว่าเรายังไม่ทำแบบเชิงรุก แต่ตั้งหน้าตั้งตารับมือมากกว่า" นายบัณฑูรกล่าว

ล่าสุดเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี ได้กล่าวตอนหนึ่งในงาน Cool Earth Seminar ที่ทำเนียบรัฐบาล ว่า รัฐบาลไทยได้วาง ยุทธศาสตร์ระดับชาติเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศสำหรับปี 2551-2555 ซึ่งจะสร้างกรอบการทำงานสำหรับการนำนโยบายไปปฏิบัติให้บรรลุผลในระดับประเทศและการมีมาตรการต่อปัญหาดังกล่าว ผ่านแรงจูงใจทางด้านภาษีสำหรับพลังงานทางเลือก การปลูกป่า และการใช้เทคนิคในการเกษตรกรรมที่ให้ก๊าซมีเทนต่ำ ผลักดันโครงการธนาคารต้นกล้าเพื่อที่จะเพิ่มความสามารถในการดูดซับก๊าซคาร์บอนและเพิ่มศักยภาพในการดูดซับก๊าซเรือนกระจก ส่วนการเตรียมการหลังยุคของระบบสนธิสัญญาเกียวโต ช่วงปี 2555-2559 นั้นได้บรรจุให้เรื่องนี้เป็นนโยบายระดับชาติ ด้านสังคมและการพัฒนาเศรษฐกิจคือ ทำให้ประเทศไทยเป็นประเทศสังคมที่มีก๊าซคาร์บอนต่ำ

นี่ถือเป็นครั้งแรก ที่นายกรัฐมนตรีเอ่ยปากนโยบายการแก้ปัญหาโลกร้อนที่ประเทศไทยจะมีส่วนร่วมกับประเทศอื่นๆ ทั่วโลกอย่างจริงจัง

หัวกระดิกแล้ว หางก็จำเป็นต้องส่าย และส่ายให้ถูกทิศถูกทางเสียด้วย

วิจัยชี้โลกร้อนคร่า315,000คนต่อปี

ทำเศรษฐกิจเจ๊งกว่าแสนล้านดอลล์ จี้คลอดกลไกใหม่แทนพิธีสารเกียวโต

รายงานของจีเอชเอฟเผยชาวโลกต้องสังเวยชีวิตให้ปัญหาโลกร้อนถึง 315,000 คนต่อปี และมีสิทธิเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าภายในปี 20 ข้างหน้า ทั้งยังสร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจอีกกว่าแสนล้านต่อปี "อันนัน"ร้องนานาชาติทำข้อตกลงใหม่ที่มีประสิทธิภาพ เพื่อเป็นกลไกสู้โลกร้อนแทนที่พิธีสารเกียวโต

รายงานการศึกษาของโกลบอล ฮิวแมนนิแทเรียน ฟอรั่ม (จีเอชเอฟ) เผยแพร่เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม ชี้ว่ามีประชาชนชาวโลกถึงราว 315,000 คนต่อปี ที่ต้องสังเวยชีวิตให้กับการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศโลกผ่านปัญหาความอดอยากหิวโหย การเจ็บไข้ได้ป่วยและภัยพิบัติทางธรรมชาติ โดยยอดผู้เสียชีวิตที่มีสาเหตุสืบเนื่องมาจากปัญหาการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศยังจะเพิ่มมากขึ้นไปอีกเป็นถึงครึ่งล้านคนต่อปีได้ภายในปี พ.ศ.2573

การศึกษาของจีเอชเอฟประเมินอีกว่า การเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศโลกอย่างรุนแรงยังส่งผลกระทบต่อชีวิตของประชาชนราว 325 ล้านคน ในทุกๆ ปี ซึ่งจำนวนผู้ได้รับผลกระทบยังจะเพิ่มเป็นทวีคูณภายใน 20 ปี หรือคิดเป็น 10 เปอร์เซ็นต์ ของประชากรโลกที่ปัจจุบันมีจำนวนราว 6,700 ล้านคน ปัญหาโลกร้อนยังสร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจโลกคิดเป็นมูลค่ากว่า 125,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นเป็น 340,000 ล้านดอลลาร์ต่อปี ภายในปี พ.ศ.2573

รายงานยังระบุ ประเทศกำลังพัฒนาได้รับผลกระทบทางเศรษฐกิจและทางสังคมที่เกิดจากปัญหาภาวะโลกร้อนมากกว่า 9 ใน 10 ส่วน ขณะที่ประเทศยากจนที่สุด 50 ประเทศ มีส่วนในการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่ทำให้เกิดภาวะโลกร้อนไม่ถึง 1 เปอร์เซ็นต์ ทั้งนี้ ทวีปแอฟริกาถือเป็นภูมิภาคที่มีความเสี่ยงภัยมากที่สุดจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ นอกจากนี้ ยังมีภูมิภาคเอเชียใต้และประเทศหมู่เกาะเล็กๆ ที่ตกอยู่ในความเสี่ยงภัยด้วย

เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงผลลัพธ์อันเลวร้ายที่จะเกิดขึ้นจากปัญหาการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศโลก รายงานการศึกษาชิ้นนี้ชี้แนะว่า จำเป็นที่จะต้องเพิ่มความพยายามในการปรับปรุงผลกระทบที่จะเกิดขึ้นจากปัญหานี้ในประเทศกำลังพัฒนาให้ได้ 100 เท่า ขณะที่กองทุนระหว่างประเทศรับปากจะให้เงินสนับสนุนในการดำเนินการตามเป้าประสงค์นี้มีเพียงแค่ 400 ล้านดอลลาร์ เท่านั้น เมื่อเทียบกับค่าใช้จ่ายในการต่อสู้กับปัญหานี้ที่มีค่าใช้จ่ายโดยเฉลี่ยถึง 32,000 ล้านดอลลาร์ต่อปี

นายโคฟี อันนัน อดีตเลขาธิการสหประชาชาติ (ยูเอ็น) และประธานจีเอฟเอช กล่าวว่า ปัญหาการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศเป็นความท้าทายด้านมนุษยธรรมที่ยิ่งใหญ่ในช่วงเวลาของเรา พร้อมกันนี้ประธานจีเอชเอฟยังได้เรียกร้องให้รัฐบาลนานาประเทศที่จะพบหารือกันในกรอบความร่วมมือของยูเอ็นที่กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ในเดือนธันวาคมปีนี้ ลงความเห็นพ้องต้องกันในข้อตกลงร่วมใหม่ที่มีประสิทธิภาพ ยุติธรรมและมีผลผูกพันธ์ เพื่อที่จะยึดเป็นหลักปฏิบัติแทนที่พิธีสารเกียวโต ซึ่งเป็นกลไกขับเคลื่อนในการต่อสู้กับปัญหาภาวะโลกร้อนในปัจจุบันสืบต่อไป (รอยเตอร์)

by ThaiWebExpert