Reindeer herds in global decline

ผู้เขียน: 
Matt Walker

Reindeer and caribou numbers are plummeting around the world.

The first global review of their status has found that populations are declining almost everywhere they live, from Alaska and Canada, to Greenland, Scandinavia and Russia.

The iconic deer is vital to indigenous peoples around the circumpolar north.

Yet it is increasingly difficult for the deer to survive in a world warmed by climate change and altered by industrial development, say scientists.

Reindeer and caribou belong to the same species, Rangifer tarandus.

Caribou live in Canada, Alaska and Greenland; while reindeer live in Russia, Norway, Sweden and Finland.

Worldwide, seven sub-species are recognised. Each are genetically, morphologically and behaviourally a little different, though capable of interbreeding with one another.

Reindeer and caribou numbers worldwide: red denotes herds in decline, green indicates those on the increase and dark grey means no data is available. Reindeer and caribou do not range in areas coloured light grey

These differences between sub-species dictate how each is affected by human impacts.

For example, it has been known for a while that populations of woodland caribou in Canada have declined as human disturbance has increased, caused by logging, oil and gas exploration, and road building, says Liv Vors of the University of Alberta in Edmonton, Canada.

But then reports started coming in that the numbers of other herds were also falling.

"When we discovered that many herds of reindeer also were declining we decided to compile a comprehensive survey to see if this indeed was a global pattern," says Vors.

Vors and Mark Boyce at the University of Alberta contacted other researchers and scoured the published literature and government databases for all the information they could find about reindeer and caribou numbers. They compiled data on 58 major herds around the Northern Hemisphere.

The scientists were shocked to discover that 34 of the herds were declining, while no data existed for 16 more. Only eight herds were increasing in number. Many herds had been declining for a decade or more.

"We were surprised at the ubiquity of the decline," says Vors.

"We knew that woodland caribou in North America were in bad shape." There is also some evidence that populations of migratory caribou in the Canadian Arctic have fluctuated in recent history.

But the researchers were surprised at how migratory caribou and reindeer numbers seem to be falling in synchrony across the Northern Hemisphere.

"When we delved into the status of European reindeer herds, we were surprised that so many were declining. We expected them to be in better shape than North America herds because reindeer, namely the semi-domestic herds, are closely managed by humans."

The scale of the problem is shown by a map upon which the researchers plotted their data, which is published in Global Change Biology.

THE SEVEN SUB-SPECIES

R. t. tarandus. Semi-domestic and wild reindeer that live across northern Scandinavia and Russia. Wild reindeer undertake long, seasonal migrations between summer and winter ranges.

R .t. fennicus. Wild forest reindeer that live in the forests of Finland and the Kola Peninsula of Russia.

R. t. platyrhynchos. Svalbard reindeer that live only on the Spitsbergen Archipelago, which belongs to Norway. Svalbard reindeer have light-coloured fur, and shorter legs than other subspecies.

R. t. granti. Grant's caribou found in Alaska and the Yukon. They reside in large groups and undertake long, seasonal migrations.

R. t. groenlandicus. Migratory barren-ground caribou found across the tundra of Canada and Greenland.

R. t. pearyi. Peary caribou, of which perhaps 700 persist on Canadian high Arctic islands.

R. t. caribou. Woodland caribou residing in the boreal forest, mountains and tundra lowlands of Canada.

"Seeing that sea of red was a sobering moment," Vors says.

"If global climate change and industrial development continue at the current pace, caribou and reindeer populations will continue to decline in abundance," says Vors.

"Currently, climate change is most important for Arctic caribou and reindeer, while anthropogenic landscape change is most important for non-migratory woodland caribou."

For example, climate change is affecting migratory caribou in a number of ways.

Warmer summers mean more insect activity, and caribou and reindeer that are harassed by insects are not able to feed as much to put on weight before winter.

Earlier springs mean plants may be past their prime by the time migrating animals reach their calving grounds, while warmer winters include more freezing rain which can form layers of ice over the ground. The caribou and reindeer cannot dig through the ice to feed, and can then starve en masse.

"In time, however, climate change will become more important for woodland caribou, and landscape change will have a greater effect on arctic caribou and reindeer," Vors continues.

"There likely will be more forest fires in woodland caribou habitat, as well as diseases and parasites transmitted to caribou from white-tailed deer, whose range is expanding northward in Canada. More roads are being built in the Arctic, as well as infrastructures like diamond mines, and these sometimes interfere with migration routes."

Unless something is urgently done, all seven sub-species of Rangifer face a bleak future, says Vors.

"The concern is that their habitat and the climate are changing too quickly for them to adapt."

The annual treks of migratory caribou form one of the last remaining large-scale ungulate migrations in the northern hemisphere.

Different sub-species also provide a cornerstone to many indigenous cultures around the circumpolar north, from subsistence hunting of caribou by Aboriginal peoples in Canada, Greenland and Alaska to reindeer husbandry by numerous cultures across Scandinavia and Siberia.

"From a Canadian perspective, the caribou is part of our national identity," says Vors. "Canada's caribou migrations have frequently been identified as one of this country's natural wonders, and the species even appears on our 25-cent coin."

ไทยยังติดอันดับสร้างภาวะโลกร้อน อุตฯผูกขาดแชมป์พ่นก๊าซอันตราย

ฐานเศรษฐกิจ ฉบับที่ 2434 11 มิ.ย. - 13 มิ.ย. 2552

ไทยยังติดอันดับสร้างภาวะโลกร้อน

อุตฯผูกขาดแชมป์พ่นก๊าซอันตราย

6,000 ล้านคนทั่วโลกยังคุกคามสิ่ง แวดล้อม ปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ 24,000 ตันต่อปี ไทยติดอันดับ 24 ของโลก สร้างภาวะโลกร้อนคนละกว่า 2.8 ตันต่อปี อุตสาหกรรมครองสัดส่วนอันดับ 1 ปล่อยก๊าซมากสุด 40% รองลงมาคือการใช้ชีวิตประจำวันของมนุษย์ 31%

ดร.สมยศ แสงสุวรรณ กรรมการผู้จัดการ บริษัท บริหารและพัฒนาเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม จำกัด (มหาชน) หรือ เจนโก้ เปิดเผย "ฐานเศรษฐกิจ" ถึงสถานการณ์ด้านสิ่งแวดล้อมเนื่องในวันสิ่งแวดล้อมโลกที่องค์การสหประชาชาติ (United Nation) มีมติกำหนดให้วันที่ 5 มิถุนายนของทุกปีเป็นวันสำคัญดังกล่าวว่า ปัจจุบันมนุษย์ยังคงมีการทำลายธรรม-

ชาติทั้งทางตรงและทางอ้อม อาทิ การตัดไม้ทำลายพื้นที่ป่า รวมถึงกระบวนการผลิตทางอุตสาหกรรมที่ไม่ดีพอ การกำจัด กากอุตสาหกรรมที่ไม่ถูกต้องตามหลักวิชาการ การลอบทิ้งสารพิษ ฯลฯ

กิจกรรมเหล่านี้เป็นการเพิ่มก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ก๊าซมีเทน ก๊าซไนตรัสออกไซด์ ให้มีมากขึ้นในบรรยากาศ โดยกิจกรรมที่มีส่วนทำให้เกิดก๊าซคาร์บอน ไดออกไซด์อันดับแรกคือ 1.โรงงานอุต-

สาหกรรม 40% 2. การดำเนินชีวิตประจำ วันของมนุษย์ 31% 3. การคมนาคมขนส่ง 22% 4. การเกษตร 4% และ 5. อื่นๆ 3%

ซึ่งทั้งหมดมีผลทำให้อุณหภูมิระหว่างผิวโลกกับชั้นบรรยากาศมีอุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ เรียกว่า ภาวะโลกร้อน (Global Warming)

โดยประเทศไทยมีส่วนในการปล่อยก๊าซคาร์บอนได- ออกไซด์ขึ้นสู่บรรยากาศปี

ละ 172 ล้านตัน หรือเฉลี่ยคนละ 2.8 ตันต่อปี ขณะ

ที่ประชากรโลกทั้งหมดมากกว่า 6,000 ล้านคนมีปริ-มาณการปล่อยก๊าซชนิดนี้

ขึ้นสู่บรรยากาศรวมปีละ 24,000 ล้านตัน เป็นของสหรัฐอเมริกาประมาณ 5,762 ล้านตัน

หรือคิดเป็น 24% ของปริมาณก๊าซทั่วโลก ซึ่งนับว่าเป็นประเทศที่ปล่อยก๊าซนี้สูงที่สุดในโลก

"ถ้าเทียบแล้วประเทศไทยมีการปล่อย ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อยู่ในลำดับที่ 24 ของโลกและอยู่ในอันดับต้นๆ ของประเทศ ในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ซึ่งถือเป็นปริมาณ ไม่น้อยเลยเมื่อเทียบกับขนาดของประเทศ แม้แต่ประเทศเยอรมนี ซึ่งเป็นประเทศอุตสาหกรรมก็ยังไม่อยู่ในอันดับต้นๆ ขนาดนี้"

ทั้งนี้ ผลของการเปลี่ยนแปลงสภาพ ภูมิอากาศ (Climate Change) โดยเฉพาะ ความร้อนมีสูงขึ้นบนพื้นผิวโลก ก่อให้เกิดผลกระทบและมีสัญญาณเตือนมาก มาย เช่น บริเวณชายฝั่งอ่าวไทยตอน

บนมีการกัดเซาะของน้ำมากกว่า 25 ม.

ต่อปี กินเนื้อที่กว่าหมื่นไร่ พื้นดินทรุดและเกิดน้ำท่วมสูงขึ้นในหลายพื้นที่ในเขตกรุงเทพฯ เกิดพายุฝน พายุไต้ฝุ่น และในอนาคตมีแนวโน้มที่จะเกิดพายุพัดผ่านมาเข้าสู่ประเทศไทยอีก

ไดออกซิน (Dioxins)

ฐานเศรษฐกิจ ฉบับที่ 2434 11 มิ.ย. - 13 มิ.ย. 2552

ตามที่ได้สัญญากับท่านผู้อ่านว่าจะเขียนถึงสารไดออกซินโดยเฉพาะ ผมจึงขอนำเสนอในตอนนี้

ไดออกซินเป็นชื่อเรียกกลุ่มสารเคมีที่มีโครงสร้างเกี่ยวข้องกับ สารพวก polychlorinated dibenzo-para-dioxins (PCDDs) และ polychlorinated dibenzofurans (PCDFs) และ polychlorinated biphenyls (PCBs) ซึ่งมีอยู่ประมาณ 419 ชนิด แต่จะมีเพียง 30 ชนิดที่มีพิษต่อสิ่งมีชีวิต โดยที่กลุ่มทางเคมี 2,3,7,8 tetrachlorodibenzo-para-dioxin (TCDD) จะมีพิษมากที่สุด

สารไดออกซินเป็นสารที่มีความคงตัวสูง เมื่อเข้าสู่ร่างกายสิ่งมีชีวิตจะสามารถละลายในไขมันได้ดี และจะมีวงจรครึ่งชีพอยู่ได้นานถึงประมาณ 7 ปี เมื่ออยู่ในธรรมชาติสารไดออกซินจะเข้าไปสะสมอยู่ในวงจรห่วงโซ่ของอาหารของสิ่งมีชีวิต

สารไดออกซินเกิดจากการเผาสารสารอินทรีย์ที่มีคลอรีนเป็นองค์ประกอบ หรือจากกระบวนการผลิตอุตสาหกรรมของโรงงานอุตสาหกรรมหลายประเภท เช่น โรงงานถลุงแร่ โรงงานฟอกสีกระดาษ และโรงงานผลิตสารเคมีฆ่าวัชพืชและแมลง หรือเกิดจากกระบวนการในธรรมชาติ เช่น การระเบิดของภูเขาไฟ และไฟป่า กิจกรรมที่ถูกเพ่งเล็งมากที่สุดว่าเป็นสาเหตุของการเกิดไดออกซินคือการเผาขยะ เนื่องจากมักจะเกิดการเผาไหม้ที่ไม่สมบูรณ์

ถ้ามนุษย์ได้รับสารไดออกซินในปริมาณสูง ในระยะแรกจะเกิดการทำลายที่ผิวหนัง เช่น เป็นผื่นและไหม้ดำ จากนั้นจะมีผลกระทบต่อการทำหน้าที่ของตับ ในระยะยาวจะมีผลกระทบต่อการทำหน้าที่ของระบบภูมิคุ้มกันของร่างกาย ระบบประสาท ระบบต่อมไร้ท่อ และระบบสืบพันธุ์ ถ้าได้รับสารไดออกซินเป็นระยะเวลานานจะทำให้เกิดมะเร็งหลายชนิด แต่ถ้าถ้าได้รับสารไดออกซินในปริมาณน้อย จะไม่มีผลต่อการก่อมะเร็ง นอกจากนี้ยังพบว่าทารกในครรภ์และทารกแรกเกิดจะไวต่อสารไดออกซินมากที่สุด ในกลุ่มคนบางกลุ่มอาจมีโอกาสได้รับสารไดออกซินจากเนื้อสัตว์ที่รับประทานได้

ในประเทศไทยเราตื่นตัวเรื่องไดออกซินอยู่ไม่น้อย มีการกำหนดคุณภาพของไอเสียที่ปล่อยออกจากปล่องเตาเผาเกือบทุกประเภท อย่างไรก็ตามในทางปฏิบัติยังทำได้ยาก เนื่องจากปัจจุบัน ประเทศไทยยังไม่มีห้องปฏิบัติการตรวจวัดไดออกซินที่มีมาตรฐาน ทำให้ต้องส่งไปวิเคราะห์ที่ต่างประเทศ ค่าใช้จ่ายต่อครั้งจะสูงกว่าหนึ่งแสนบาท ถ้าคิดว่าประเทศไทยต้องตรวจวัดสัก 50,000 ปล่อง วัดปีละ 2 ครั้ง ก็เท่ากับต้องจ่ายเงินให้ต่างประเทศปีละกว่า 1 หมื่นล้านบาท จึงทำให้ต้องคิดกันให้ดี

อย่างไรก็ดี ขณะนี้กรมควบคุมมลพิษ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมกำลังดำเนินการจัดสร้างห้องปฏิบัติการนี้อยู่ โดยได้รับความช่วยเหลือจากประเทศญี่ปุ่น คาดว่าน่าจะเสร็จภายในปีหน้า แต่ห้องปฏิบัติการนี้น่าจะยังไม่เพียงพอ

วิธีการกำจัดสารไดออกซินที่ดีที่สุดคือการเผาที่อุณหภูมิสูงกว่า 850 องศาเซลเซียส และถ้าเป็นสารที่มีการปนเปื้อนจะต้องใช้อุณหภูมิสูงกว่า 1,000 องศาเซลเซียส โดยต้องคงระยะเวลาการเผาที่อุณหภูมินี้ไม่น้อยกว่า 2 วินาที ในหลักการก็อาจดูว่าไม่ยาก แต่ถ้าต้องการทำให้เป็นไปตามข้อบังคับ เช่นเตาเผาขยะติดเชื้อจะต้องมีไดออกซินออกจากปล่องได้ไม่เกิน 0.5 นาโนกรัมต่อ

นอมอลลูกบาศก์เมตร (ซึ่งเป็นมาตรฐานเดียวกับกลุ่มประเทศสหภาพยุโรป) จำเป็นต้องใช้เทคโนโลยีอีกมาก ระบบบำบัดจะมีราคาประมาณเท่ากับราคาเตาเผาขยะทีเดียว

ในบ้านเรามีบริษัทที่ผลิตเตาเผาขยะติดเชื้อที่สามารถผ่านเกณฑ์นี้ได้ เตาเผามาตรฐานนี้ปัจจุบันติดตั้งอยู่ที่จังหวัดพิษณุโลก ยะลา และกำลังดำเนินการติดตั้งที่จังหวัดอุบลราชธานี จากผลการวัดสามารถทำได้ดีถึง 0.095 นาโนกรัมต่อนอมอลลูกบาศก์เมตร ด้วยมาตรฐานที่สูงมากนี้ทำให้ได้รับความเชื่อถือจากบริษัทเชฟรอนฯ นำไปติดตั้งที่ประเทศบังกลาเทศ ขออนุญาตแนะนำด้วยความภูมิใจว่าบริษัทนี้คือบริษัท เทอร์มเอนจิเนียริ่งฯครับ

บทเรียนชุมชน-โครงการรัฐ กรณีชุมชนเลียบแม่น้ำมูล

โดย ผู้จัดการ 360° รายสัปดาห์ 11 มิถุนายน 2552 12:06 น.

การบริหารนโยบายสาธารณะในภาคปฏิบัตินั้นบางทีอาจมีเงื่อนไขพิเศษอันเป็นลักษณะ เฉพาะของสังคมหนึ่งๆเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยยกตัวอย่าง โครงการพัฒนาสังคมและคุณภาพชีวิตชุมชนเลียบแม่น้ำมูล ซึ่งอยู่ในเขตเทศบาลนครอุบลราชธานี โดยเป็นโครงการแก้ปัญหาที่อยู่อาศัยของชุมชนประมาณ 59 ครัวเรือนซึ่งได้รับผลกระทบจากโครงการพัฒนาของรัฐ

ความสำคัญของโครงการวันนี้นอกเหนือจากการทำงานของ องค์กรหน่วยงานที่รับผิดชอบอย่างเป็นทางการ ทำงานภายใต้องค์ความรู้ และการมีส่วนร่วมของประชาชนแล้ว ยังมีสิ่งที่เรียกว่า 'ความสัมพันธ์และบารมี' เข้ามาเกี่ยวข้อง

แรกเริ่มอันเป็นที่มาของโครงการเกิดจากปัญหาผลกระทบของชุมชมกับนโยบายการพัฒนา ซึ่งกรณีนี้ก็คือ การก่อสร้างโครงการถนนเลียบแม่น้ำมูล ซึ่งรับผิดชอบโดยเทศบาลนครอุบลราชธานี

สภาพก่อนการก่อสร้างโครงการนั้น พื้นที่ดังกล่าวเป็นที่ดินของกรมธนารักษ์ มีชุมชน ซึ่งเป็น 'คนจนเมือง' เข้าไปตั้งรกรากอยู่กันชั่วอายุคน

เมื่อมีโครงการพัฒนาเข้ามาแล้วยังไม่มีระบบจัดการปัญหาภาพที่ออกมาจึงเป็นเรื่องของความขัดแย้งระหว่าง ชุมชนกับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ซึ่งข่าวที่ปรากฏตามหน้าสื่อก็คือ การตั้งข้อสังเกตถึง เก้าอี้บริหารของเทศบาลนครอุบลราชธานีซึ่งมี ชื่อ 'รจนา กัลป์ตินันท์' ภรรยาของ 'เกรียง กัลป์ตินันท์' อดีต สส.บ้านเลขที่ 111

ภาพจึงออกมา กลายเป็นปัญหาคนตัวโตรังแกชาวบ้านตัวเล็กๆ

สภาพเดิมของชุมชนเลียบแม่น้ำมูล ความจริงก็ประสบปัญหาน้ำท่วมบ้านเรือนอยู่ตลอดในฤดูฝน เมื่อถูกซ้ำเติมด้วย โครงการก่อสร้างถนนเลียบแม่น้ำมูลก็ยิ่ง ทำให้บ้านของชุมชนเลียบแม่น้ำมูลเหมือนอยู่ในแอ่งเล็กๆ แอ่งหนึ่ง เพราะมีการถมดินสูงเกือบถึงหลังคาบ้านเรือนของชาวบ้านที่นั่น ฤดูฝนทีไรเหมือนสร้างบ้านในบ่อน้ำ และที่หนักเข้าไปอีกก็คือ น้ำที่ขังอยู่ทำให้เป็นน้ำเน่าเสียส่งกลิ่นเหม็นไปทั้งชุมชน

แกนนำพร้อมกับคนในชุมชนก็ได้ออกมาเรียกร้องเพื่อเรียกหาความยุติธรรมที่ชุมชนจะได้รับ ซึ่งก็ใช้เวลาเป็นปีๆ โดยมีหน่วยงานของรัฐที่ทำงานด้านการสร้างความเข้มแข็งของชุมชนคอยสนับสนุนและประสานงาน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือ สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชนหรือ พอช. โดยเอา องค์ความรู้เรื่องบ้านมั่นคงเข้าไปเป็นแนวทางแก้ปัญหา

แต่ก็ดูเหมือนว่า พลังของ 'มือที่มองไม่เห็น' มีพละกำลังมากกว่า การเรียกร้องจึงไม่ได้รับการตอบสนองมากนัก

ในที่สุดปัญหาเดินมาถึงจุดเปลี่ยน เมื่อมีคำถามว่า 'อยู่กันได้ยังไง ?'

คำถามนี้มีน้ำหนักเพราะคนถามคือ พล.อ.สุรยุทธ จุลานนท์ องค์มนตรี อดีตนายกรัฐมนตรี

วันที่ 16 พฤศจิกายน 2550 มีการทำ บันทึกข้อตกลง ที่ทุกฝ่ายพอใจ ตั้งโครงการพัฒนาสังคมและคุณภาพชีวิตชุมชนเลียบแม่น้ำมูล โดย โครงการถนนเลียบแม่น้ำมูลความยาวประมาณ 1 กิโลเมตรก็ ดำเนินต่อไปโดยถนนจะมีขนาดกว้าง 11 เมตร ขณะที่ชาวบ้านก็ขยับออก แต่ก็ได้อยู่บริเวณเดิม มีการสร้างบ้านใหม่ที่สอดคล้องวิถีชีวิต ขณะที่ปัญหาเรื่องงบประมาณ ก็มีการประสานไปยัง โรงงานยาสูบ กระทรวงการคลัง สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน องค์การบริหารส่วนจังหวัดบริษัทเอกชน เทศบาลนครอุบลราชธานีและ เหล่ากาชาดจังหวัดอุบลราชธานี

เฉพาะอย่างยิ่งเทศบาลนครซึ่งดูเหมือนจะเป็นคู่ขัดแย้งกลับกลายมาเป็นภาคีสำคัญ

บทเรียนนี้บอกอะไรกับแวดวงการพัฒนา ?

ข้อพิจารณาประการหนึ่งก็คือ 'ถนนสู่กรุงโรมไม่ได้มีสายเดียว'

เช่นกันการสร้างความเข้มแข็งขององค์กรชุมชน หรือกระทั่งการเดินงานพัฒนาเพื่อการเปลี่ยนโครงสร้างสังคมก็ไม่ได้หมายความว่า ภาคประชาชนกับภาครัฐ ทำงานร่วมกันไม่ได้ เสมือนน้ำกับน้ำมัน

ขณะเดียวกันองค์ความรู้ ระเบียบปฏิบัติขององค์กรที่ทำงานกับภาคประชาชนก็มิได้หมายความว่า จะต้องละเลยต้นทุนทางสังคมแม้มันจะถูกเรียกในภาษาวิชาการว่า ระบบอุปภัมภ์ก็ตามที

กรณีการเข้ามาของพล.อ.สุรยุทธ์ ซึ่งทำให้ความขัดแย้งนำไปสู่จุดเปลี่ยนการคลี่คลายควรถูกนำมา ถอดบทเรียนเป็น ชุดองค์ความรู้เพื่อบริหารสถานการณ์ซึ่งมีความแตกต่างหลากหลาย

แน่นอนว่า การมีระบบอุปภัมภ์เข้ามาเกี่ยวข้องกับงานพัฒนา ย่อมมิได้หมายความว่า ความบริสุทธ์ของเจตนารมณ์ในการทำงานภาคประชาชนขาดความศักดิ์สิทธิอย่างใดไม่เพราะประเด็นน่าจะอยู่ที่การยึดกุม 'เป้าหมาย'

พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ เองก็ได้กล่าวเมื่อครั้งเดินทางลงตรวจเยี่ยมชุมชนครั้งล่าสุดเมื่อต้นเดือนมิถุนายนที่ผ่านมาว่า ชุมชนเลียบแม่น้ำมูลถือเป็นต้นแบบในการแก้ปัญหาสังคมและคุณภาพชีวิตที่สามารถนำไปขยายผลในชุมชนอื่นๆ ขณะที่ชุมชนต้นแบบเองก็จะต้องรักษาและพัฒนาความเป็นชุมชนต้นแบบต่อไปทั้งในเรื่องของการดำรงความเป็นครอบครัวและการรักษาสภาพภูมิทัศน์

นั่นย่อมหมายความว่า รูปธรรมของโครงการพัฒนาสังคมและคุณภาพชีวิตชุมชนเลียบแม่น้ำมูล ซึ่งปรากฏภาพที่ชุมชนสามารถบ้านอยู่อาศัยบนที่ดินเดิมและอยู่ร่วมกับโครงการพัฒนาของรัฐนั้นยังไม่เพียงพอ แต่ถือเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้น

เพราะการดำรงอยู่อย่างยั่งยืนต่างหากที่จะเป็นการพิสูจน์องค์ความรู้ของงานพัฒนา เฉพาะอย่างยิ่งคือ กระบวนชาวบ้านที่จะเรียนรู้ว่า ไม่มีสิ่งใดได้มาด้วยการร้องขอ หากแต่ต้องเป็นการต่อสู้ด้วยอาศัยต้นทุนสังคมและความเข้มแข็งของโครงสร้างสังคมชนบท

Boom and bust' of deforestation

ผู้เขียน: 
Richard Black Environment correspondent,

Thursday, 11 June 2009 19:58 UK

Cutting down Amazon forest for cattle and soy does not bring long-term economic progress, researchers say.

A study of 286 Amazon municipalities found that deforestation brought quick benefits that were soon reversed.

Writing in the journal Science, the researchers say the deforestation cycle helps neither people nor nature.

They suggest that mechanisms to reward people in poorer countries for conserving rainforest could change this "lose-lose-lose" situation.

Jumbled paths

Reversing this pattern will hinge on capturing the values of intact forests
Andrew Balmford, Cambridge University

Nature loss 'dwarfs bank crisis'

The Brazilian government has long had a twin-track approach to the Amazon, which contains about 40% of the world's remaining rainforest.

While the land development agency Incra settles people in the region as a way of giving them land and livelihoods - a policy that dates from the 1970s - the environment ministry is trying to reduce the rate of deforestation.

Last year the environment ministry named Incra as the country's worst illegal logger.

The Science study suggests that the settlement and expansion policy is not producing real benefits for people.

Ana Rodrigues and colleagues assessed the development status of people in 286 municipalities using the UN's Human Development Index (HDI), which combines measures of standard of living, literacy and life expectancy.

Some of the municipalities were in areas of virgin forest.

Others had already lost all their trees, and some were in the process of being deforested.

Soy plantations did not provide long-term benefits in this study

Areas in the initial stage of deforestation yielded HDI scores above the average for the region.

But once the period of deforestation had passed, scores returned to the values seen in areas that had not yet been logged.

"It is generally assumed that replacing the forest with crops and pastureland is the best approach for fulfilling the region's legitimate aspirations to development," said Dr Rodrigues

"We found although the deforestation frontier does bring initial improvements in income, life expectancy, and literacy, such gains are not sustained."

The "boom and bust" pattern was the same for each of the three aspects of the HDI, showing that even a straight economic benefit was not maintained.

REDD dawn

As the study emerged, UN climate negotiators are meeting in Bonn to discuss aspects of a follow-on treaty to the Kyoto Protocol, which is suppposed to be finalised by the end of the year.

One of the aspects of the new treaty will be a mechanism that rewards local communities for keeping carbon-absorbing forests intact - a mechanism known as REDD (Reducing Emissions from Deforestation and forest Degradation).

Andrew Balmford, a co-author of the new study, said REDD and other proposals could change the current situation, which he described as disastrous for local people, wildlife and the global climate.

"Reversing this pattern will hinge on capturing the values of intact forests... so that local people's livelihoods are better when the forest is left standing than when it is cleared," said the Cambridge professor of conservation science.

"Discussions being held in the run-up to this December's crucial climate change meeting in Copenhagen... offer some promise that this lose-lose-lose situation could be tackled, to the benefit of everyone - local Brazilians included."

The research was possible only because Brazil has good data on human development and on deforestation, which these days is measured by satellites.

But Ana Rodrigues believes the conclusions probably hold true for other countries stocked with tropical forests in southeast Asia or west Africa.

"I would be very surprised if we didn't see this boom and bust pattern emerging in these areas as well," she told BBC News.

President Lula is currently debating whether to ratify a bill that would grant legal status to illegal settlers and loggers in the Amazon region.

Environmentalists say the bill would increase the rate of land-grabs, with a knock-on rise in illegal logging likely.

Richard.Black-INTERNET@bbc.co.uk

Japan cools the climate waters

ผู้เขียน: 
Richard Black

Wednesday, 10 June 2009

Japan's new target for reducing greenhouse gas emissions has been widely criticised as too weak - and not just by environmentalists, but by the EU environment commissioner, Stavros Dimas, and implicitly by the UN's top climate official, Yvo de Boer.

Under the Kyoto Protocol, Japan pledged to cut emissions by 6% by - well, by around now, in fact.

In fact its emissions have risen in recent years - it's not the only Kyoto country in that situation - so its pledge to cut emissions by 15% from 2005 levels by 2020, when untangled, takes it only 2% beyond the Kyoto 6% pledge in a further 11 years.

Confused? If so, I'm think that may be part of the point.

Until a few years back, everything in the UN climate treaty framework was calculated with regard to 1990 - a clear and simple baseline against which every commitment could be measured and compared.

Japan has never liked the 1990 baseline, and there are some good reasons for that. With few indigenous energy sources, and caught out by the 1970s oil crisis, it made huge gains in energy efficiency before 1990.

In contrast, the bulk of European emission cuts came immediately after 1990 when Soviet bloc economies collapsed, Germany re-unified and the UK put its recently-developed North Sea gas resources to use.

Hence Japan's current choice of a later year - 2005 - against which to measure its latest 15% pledge. Australia has chosen 2000 as a baseline; and President Obama's pre-election promises, which have not yet gained the status of a national target, referred to 2007.

Does this profusion of base years matter? Absolutely.

One reason is that the change of baseline year allowed Japan's Prime Minister Taro Aso to claim that his commitment matches the EU's 20% from 1990 levels by 2020 commitment. It does, approximately, if you start from here - but not if you start from 1990, since when EU emissions have fallen and Japan's risen.

More profoundly, it creates an environment in which politicians can eternally start anew, forgetting what their predecessors promised in 1992 or 1997 - promises that are supposed to be internationally binding commitments.

Jenson Button, who currently leads the Formula One motor-racing championship, has to win races over the full distance. The rules don't allow for him to say "well I was fastest over the last 20 laps, so I win the race" - and that is basically what Mr Aso, Mr Rudd and (potentially) Mr Obama are trying to do.

It may make governments look better against a domestic landscape of economic turmoil and business desperation; but it surely plays very differently on the international stage, where the support of the poorest countries is a precondition for securing a climate pact at December's Copenhagen meeting.

By accident or design, Mr Aso chose to announce his 2020 goal during the second week of an important UN climate meeting in Bonn, a staging post on the road to Copenhagen.

It came a day after green groups lambasted EU finance ministers for not stumping up what Greenpeace calculated as "one bus fare per day for each EU citizen" to fund climate programmes in developing countries.

In terms of its climate rhetoric, the industrialised world is as healthy as it has ever been.

As we come closer to the key Copenhagen summit, fewer and fewer of the politicians' fine words are being matched by their deeds - and that must make prospects of a real deal in Copenhagen progressively slimmer and slimmer

รู้จักตราลัญลักษณ์ตัว "G" มาตรฐานสินค้าดีที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม

ผู้เขียน: 
ไม่ระบุผู้เขียน

สินค้า ฉลากเขียวมีมานานแล้ว สินค้าที่มีฉลากคาร์บอนก็เพิ่งเริ่มต้นในปีนี้ และสินค้าที่มีตราสัญลักษณ์คาร์บอนฟรุตพริ้นท์ ก็กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่หลายคนอาจยังไม่รู้จักตราสัญลักษณ์ตัว G อีกมาตรฐานหนึ่งที่เป็นเครื่องการันตีสินค้าว่ามาจากกระบวนการผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม

กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (ทส.) ได้จัดโครงการส่งเสริมการผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม (Green Production) เพื่อ ส่งเสริมและสนับสนุนให้ผู้ประกอบการพัฒนากระบวนการผลิตให้เป็นมิตรกับสิ่ง แวดล้อมมากขึ้น และเพิ่มทางเลือกให้ผู้บริโภคได้เข้าถึงสินค้าที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ยิ่งขึ้น ด้วยการมอบตราสัญลักษณ์การผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมให้แก่สถานประกอบ การที่ผ่านเกณฑ์การผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม

นาง วรวรรณ ประชาเกษม นักวิชาการสิ่งแวดล้อม ของกรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม ที่เป็นส่วนหนึ่งในการดำเนินโครงการส่งเสริมการผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวด ล้อม ให้ข้อมูลกับทีมข่าววิทยาศาสตร์ ASTVผู้จัดการออนไลน์ ว่าได้เริ่มจัดทำโครงการดังกล่าวตั้งแต่ปี 2549 โดย ประชาสัมพันธ์และเชิญชวนผู้ประกอบการมาเข้าร่วมโครงการ ซึ่งจะมีการอบรมให้ความรู้ด้านการผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เพื่อให้ผู้ประกอบการนำไปปฏิบัติ และคณะกรรมการเข้าไปตรวจประเมินผล สถานประกอบการที่ผ่านเกณฑ์ จะได้รับตราสัญลักษณ์การผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม หรือตราสัญลักษณ์ตัวจี (G)

"สำหรับเกณฑ์การประเมิน คณะกรรมการจะพิจารณาจากการใช้วัตถุดิบที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและใช้อย่างมีประสิทธิภาพ, ลดหรือหลีกเลี่ยงการใช้สารเคมีหรือวัตถุมีพิษ, ใช้พลังงานอย่างประหยัดหรือใช้พลังงานสะอาด, มีการหมุนเวียนนำกลับมาใช้ใหม่ และมีระบบการจัดการมลพิษที่เกิดขึ้นจากกระบวนการผลิต ซึ่งขณะนี้เรามีเกณฑ์การผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมที่จัดทำเสร็จเรียบร้อยแล้วจำนวน 6 เกณฑ์ ได้แก่ การผลิตกระดาษสา, สุรากลั่น, สิ่งทอขนาดเล็ก, ผักผลไม้แช่เย็น/แช่แข็ง, เฟอร์นิเจอร์ไม้ และน้ำตาล และในอนาคตเราจะขยายออกไปเพิ่มมากขึ้นอีก" นางวรวรรณ ชี้แจงรายละเอียด

ตั้งแต่เริ่มโครงการจนถึงปี 2551 มีผู้ประกอบการมาเข้าร่วมโครงการแล้วกว่า 300 ราย และมีสถานประกอบการที่ผ่านเกณฑ์และได้รับตราสัญลักษณ์ตัว G ประมาณ 60 ราย สำหรับการมอบตราสัญลักษณ์ในปีนี้กำลังอยู่ระหว่างการพิจารณา โดยตราสัญลักษณ์ตัว G แบ่งเป็น 3 ระดับ ได้แก่ ระดับดีเยี่ยม (สีทอง), ระดับดีมาก (สีเงิน), และระดับดี (สีทองแดง)

อย่างไรก็ตาม นางวรวรรณให้ข้อมูลต่อว่าในปีที่ผ่านมามีการประชาสัมพันธ์ในหมู่ผู้ประกอบการเป็นส่วนใหญ่ แต่สำหรับในปี 52 ได้ จัดงานโครงการส่งเสริมการผลิตที่เป็นกับสิ่งแวดล้อมขึ้นที่สยามดิสคัฟเวอรี เพื่อให้ประชาชนได้รู้จักโครงการและสินค้าที่มีตราสัญลักษณ์ตัว G กว้างขวางมากยิ่งขึ้น และเป็นทางเลือกให้กับผู้บริโภคในการเลือกซื้อสินค้าที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม

ส่วน ผู้ประกอบการที่เข้าร่วมโครงการก็จะได้ความรู้ในการพัฒนากระบวนการผลิต ประยุกต์ใช้เทคโนโลยีสะอาด ที่ช่วยลดต้นทุนการผลิตได้ และหากผ่านเกณฑ์มาตรฐานการผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและได้รับตรา สัญลักษณ์ตัว G ก็จะช่วยชูจุดเด่นให้สินค้านั้นยิ่ง ขึ้น ช่วยสร้างภาพลักษณ์ที่ดีให้กับสินค้าและองค์กร และเตรียมความพร้อมในการพัฒนาสู่มาตรฐานสากลต่อไป โดยการมอบตราสัญลักษณ์ตัว G ในขณะนี้จะมอบโล่ห์และเกียรติบัตรให้กับสถานประกอบการที่ผ่านเกณฑ์การพิจารณา และในอนาคตอาจมีการพัฒนาฉลากสัญลักษณ์ตัว G ให้ติดกับสินค้าทุกชิ้นของสถานประกอบการที่ผ่านเกณฑ์ดังกล่าว

ด้าน น.ส.ธนพร แสนพิทยาพร เจ้าของร้าน A&M Cotton Design ซึ่งเป็นผู้ผลิตและจำหน่ายเสื้อผ้าสำเร็จรูปจากผ้าฝ้ายทอมือรายหนึ่งที่เข้าร่วมโครงการดังกล่าว และได้รับตราสัญลักษณ์ตัว G สีทองแดง เปิดเผยกับทีมข่าววิทยาศาสตร์ ASTV ผู้จัดการออนไลน์ว่า ได้เข้าร่วมโครงการนี้ในปี 51 ซึ่ง เห็นว่าเป็นโครงการที่ดีมาก ให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม มีการดำเนินงานอย่างจริงจัง และมีเกณฑ์การประเมินที่เข้มงวด กว่าจะมอบตราสัญลักษณ์ตัว G ให้กับสินค้าแต่ละอย่าง

"รู้สึก ดีที่มีองค์กรที่เห็นความสำคัญของสิ่งแวดล้อม และการผลิตสินค้าที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และภูมิใจที่สินค้าของเราผ่านเกณฑ์มาตรฐานและได้รับตราตัว G ทองแดง เหมือน สินค้าเราได้รับ อ.ย. เป็นการสร้างมูลค่าเพิ่มให้กับสินค้า ทำให้ลูกค้าได้รู้ว่าเราคัดสรรวัตถุดิบที่ใช้ ใช้สีย้อมที่ได้จากธรรมชาติ เช่น มะเกลือ ใบกระบก ในขั้นตอนการผลิตจะทำแบบแฮนด์เมดทั้งหมด ใช้วิธีการผลิตที่มีมาแต่รุ่นปู่ย่าตายาย ไม่ใช้เครื่องจักรเลย และจะพยายามปรับปรุงการผลิตให้เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากยิ่งขึ้นเพื่อให้ ผ่านเกณฑ์ในขั้นสูงขึ้นไป" น.ส.ธนพร กล่าว ซึ่งร้านของเธอตั้งอยู่ที่ เดอะมอลล์ บางกระปิ ส่วนสถานที่ผลิตอยู่ที่ จ.เชียงใหม่

ส่วน นายยุทธนา อภิโชติกร เจ้าของร้าน สุดารัตน์กระดาษสา จาก อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่ เปิดเผยว่าได้เข้าร่วมโครงการนี้ตั้งแต่ปีแรก แต่เพิ่งได้รับตราลัญลักษณ์ตัว G สีทองแดง เมื่อปี 51 โดย เหตุที่เข้าร่วมเพราะเห็นว่าเป็นโครงการที่มีประโยชน์มาก ขณะที่มนุษย์มีส่วนทำลายโลกมากด้วยเช่นกัน และถ้าอุตสาหกรรมจะมีส่วนช่วยรักษาโลกได้ก็ยินดีที่จะมีส่วนร่วมด้วย

"เราเน้นใช้หลัก 3 อาร์ (3R) คือ ลดการใช้ (reduce), ใช้ซ้ำ (reuse) และนำกลับมาใช้ใหม่ (recycle) เช่น นำน้ำแช่ปอสามาใช้ซ้ำ ใช้น้ำต้มเยื่อปอสามาใช้ซ้ำโดยเติมโซดาไฟเพิ่มเข้าไปอีกเล็กน้อย ทำให้ช่วยลดการใช้สารเคมีได้ ส่วนเศษปอสาที่เหลือทิ้งก็นำกลับมาใช้ใหม่ และเพิ่มความสวยงามและความหลากหลายให้กระดาษสาด้วยวัสดุที่เหลือทิ้งจากการ เกษตร เช่น ฟางข้าว ใบสับปะรด หรือใช้ตะแกรงตากปลาช่วยเพิ่มลวดลายให้กระดาษสา เป็นต้น ส่วนน้ำเสียที่เกิดจากกระบวนการผลิตก็นำไปผ่านระบบกรองแบบธรรมชาติด้วยก้อน หิน ดิน ทราย และต้นไม้พวกพุทธรักษา หญ้าแฝก ต้นกก เพื่อหมุนเวียนกลับมาใช้ใหม่ได้" นายยุทธนาอธิบาย

ทั้งนี้ ผู้ประกอบการบางส่วนที่ได้รับตราสัญลักษณ์ตัว G ได้ มาร่วมออกร้านแสดงและจำหน่ายสินค้าที่มาจากกระบวนการผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่ง แวดล้อม พร้อมกับสินค้าอื่นๆที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ภายในงานนิทรรศการโครงการส่งเสริมการผลิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ณ แกรนด์ฮอลล์ ชั้น 1 สยามดิสคัฟเวอรี ระหว่างวันที่ 2-10 มิ.ย. 52

เรื่อง การค้าระหว่างประเทศของไทยในระยะ 4 เดือนแรกปี 2552 (มกราคม-เมษายน)...วันที่ 9 มิถุนายน 2552

คณะรัฐมนตรีรับทราบรายงานการค้าระหว่างประเทศของไทยในระยะ 4 เดือนแรกปี 2552 (มกราคม-เมษายน) ตามที่กระทรวงพาณิชย์เสนอ ดังนี้

1. การส่งออก
1.1 การส่งออกเดือนเมษายน 2552
1.1.1 การส่งออก มีมูลค่า 10,428.9 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ลดลงร้อยละ 26.1 ลดลงต่อเนื่อง เป็นเดือนที่หก และเมื่อคิดในรูปเงินบาทการส่งออกมีมูลค่า 367,617.6 ล้านบาท ลดลงร้อยละ 16.1
1.1.2 สินค้าส่งออก ส่งออกลดลงในทุกหมวด โดยสินค้าเกษตร/อุตสาหกรรมเกษตรสำคัญลดลง ร้อยละ 24.4 สินค้าอุตสาหกรรมสำคัญลดลงร้อยละ 25.5 และสินค้าอื่น ๆ ลดลงร้อยละ 29.4
(1) สินค้า เกษตร/อุตสาหกรรมเกษตรสำคัญ ส่วนใหญ่ส่งออกลดลงตามความต้องการในตลาด โลกที่ลดลง การแข่งขันที่มีแนวโน้มสูงขึ้น ลูกค้าชะลอการสั่งซื้อและมีการต่อรองราคามากขึ้น ยกเว้น กุ้ง และน้ำตาล ที่การส่งออกขยายตัวเพิ่มขึ้น รวมทั้งผลิตภัณฑ์มันสำปะหลังที่ปริมาณการส่งออกเพิ่มขึ้น
- สินค้าที่ส่งออกเพิ่มขึ้น ได้แก่ กุ้งสดแช่แข็งและแปรรูป มูลค่าเพิ่มขึ้นร้อยละ 2.3 ปริมาณลดลงร้อยละ 4.3 น้ำตาล ปริมาณและมูลค่าเพิ่มขึ้นร้อยละ 36.5 และ 56.7 ตามลำดับ และ ผลิตภัณฑ์มันสำปะหลัง ปริมาณเพิ่มขึ้นร้อยละ 4.2 ขณะที่มูลค่าลดลงร้อยละ 23.1
- สินค้าที่ส่งออกลดลง ได้แก่ ข้าว ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 36.4 และ 32.6 ตาม ลำดับ ยางพารา ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 16.5 และ 54.3 ตามลำดับ อาหารทะเลแช่แข็ง กระป๋องและแปรรูป(ไม่รวมกุ้ง) ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 7.5 และ 15.5 ตามลำดับ และ ผัก ผลไม้สด แช่แข็ง กระป๋องและแปรรูป ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 24.2 และ 21.4 ตามลำดับ
(2) สินค้าอุตสาหกรรมสำคัญ ส่วนใหญ่ส่งออกลดลง
- สินค้าที่ส่งออกเพิ่มขึ้น ได้แก่ อาหารสัตว์เลี้ยง ซึ่งยังคงส่งออกเพิ่มขึ้นต่อเนื่องร้อยละ 4.8
- สินค้า ที่ส่งออกลดลง ได้แก่ เครื่องอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องใช้ไฟฟ้า ยานยนต์และ ส่วน ประกอบ เม็ดและผลิตภัณฑ์พลาสติก วัสดุก่อสร้าง สิ่งทอ ผลิตภัณฑ์ยาง สิ่งพิมพ์ เครื่องเดินทางและเครื่องหนัง เฟอร์นิเจอร์ เป็นต้น รวมทั้งอัญมณีและเครื่องประดับ ที่ลดลงเป็นเดือนแรกร้อยละ 21.0 (เป็นการส่งออกทองคำ มูลค่า 80.3 ล้านเหรียญสหรัฐฯ เพิ่มขึ้นร้อยละ 158.9)
1.1.3 ตลาดส่งออก ตลาดหลักยังลดลงในอัตราสูงต่อเนื่องจากช่วงปลายปี 2551 โดยลดลงถึง ร้อยละ 32.0 ขณะที่ตลาดใหม่ส่งออกลดลงร้อยละ 19.5
(1) ตลาดหลัก ส่งออกลดลงต่อเนื่องในทุกตลาด คือ สหภาพยุโรป(15) อาเซียน(5) ญี่ปุ่นและ สหรัฐฯ ลดลงร้อยละ 35.1 , 33.4 , 29.8 และ 28.7 ตามลำดับ
(2) ตลาดใหม่ ส่วนใหญ่ส่งออกลดลง ตลาดที่ส่งออกเพิ่มขึ้น ได้แก่ เอซียใต้เพิ่มขึ้นร้อยละ 8.5 โดยอินเดียเพิ่มขึ้นร้อยละ 4.4 ตลาดที่ส่งออกลดลง ได้แก่ ลาตินอเมริกา(ร้อยละ 76.1) ยุโรปตะวันออก(ร้อยละ 34.8) ทวีปออสเตรเลีย(ร้อยละ 25.0) ไต้หวัน(ร้อยละ 24.6) ตะวันออกกลาง(ร้อยละ 24.5) อินโดจีน(ร้อยละ 23.5) ฮ่องกง(ร้อยละ 19.7) แอฟริกา(ร้อยละ 19.3) แคนาดา(ร้อยละ 17.6) จีน(ร้อยละ 13.2) และเกาหลีใต้(ร้อยละ 11.3)

1.2 การส่งออกในระยะ 4 เดือนแรกของปี 2552 (ม.ค.-เม.ย)
1.2.1 การส่งออก มีมูลค่า 44,216.0 ล้านเหรียญสหรัฐฯ ลดลงร้อยละ 21.9 และ เมื่อคิดในรูปเงินบาทการส่งออกมีมูลค่า 1,539,517.9 ล้านบาท ลดลงร้อยละ 16.2
1.2.2 สินค้าส่งออก ส่งออกลดลงในทุกหมวด โดยสินค้าเกษตร/อุตสาหกรรมเกษตรสำคัญ ลดลงร้อยละ 20.6 สินค้าอุตสาหกรรมสำคัญลดลงร้อยละ 19.7 และสินค้าอื่น ๆ ลดลงร้อยละ 31.8
(1) สินค้าเกษตร/อุตสาหกรรมเกษตรสำคัญ ส่วนใหญ่ส่งออกลดลง ยกเว้น กุ้ง ไก่ และ น้ำตาล ที่การส่งออกขยายตัวเพิ่มขึ้น

- สินค้าที่ส่งออกเพิ่มขึ้น ได้แก่ กุ้งแช่แข็งและแปรรูป ปริมาณและมูลค่าเพิ่มขึ้น ร้อยละ 6.0 และ 1.5 ตามลำดับ ไก่สดแช่แข็งและแปรรูป มูลค่าเพิ่มขึ้นร้อยละ 5.7 ปริมาณลดลงร้อยละ 3.7 และ น้ำตาล ปริมาณและมูลค่าเพิ่มขึ้นร้อยละ 12.1 และ 26.8 ตามลำดับ
- สินค้าที่ส่งออกลดลง ได้แก่ ข้าว ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 33.8 และ 19.3 ตามลำดับ ยางพารา ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 8.0 และ 47.5 ตามลำดับ ผลิตภัณฑ์มันสำปะหลัง ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 26.6 และ 40.4 ตามลำดับ อาหารทะเลแช่แข็ง กระป๋องและแปรรูป(ไม่รวมกุ้ง) ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 11.1 และ 13.3 ตามลำดับ ผัก ผลไม้สด แช่แข็ง กระป๋องและแปรรูป ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 18.1 และ 14.9 ตามลำดับ
(2) สินค้าอุตสาหกรรมสำคัญ ส่วนใหญ่ส่งออกลดลง
- สินค้าที่ส่งออกเพิ่มขึ้น ได้แก่ อัญมณี เพิ่มขึ้นร้อยละ 85.3 (เป็นการส่งออกทองคำ ที่เพิ่มขึ้นถึงร้อยละ 342.9) ผลิตภัณฑ์เภสัช/เครื่องมือแพทย์ เพิ่มขึ้นร้อยละ 5.7 และ อาหารสัตว์เลี้ยง เพิ่มขึ้นร้อยละ 5.9
- สินค้า ที่ส่งออกลดลง ได้แก่ เครื่องอิเล็กทรอนิกส์ เครื่องใช้ไฟฟ้า ยานยนต์และ ส่วน ประกอบ เม็ดและผลิตภัณฑ์พลาสติก วัสดุก่อสร้าง เฟอร์นิเจอร์ เลนส์ สิ่งทอ ผลิตภัณฑ์ยาง สิ่งพิมพ์ เครื่องเดินทางและเครื่องหนัง เครื่องสำอาง เป็นต้น
1.2.3 ตลาดส่งออก ลดลงทั้งในตลาดหลักและตลาดใหม่ โดยตลาดหลักลดลงถึงร้อยละ 30.9 ขณะที่ตลาดใหม่ลดลงเพียงร้อยละ 12.3
(1) ตลาดหลัก ส่งออกลดลงต่อเนื่องในทุกตลาด คือ อาเซียน(5) สหภาพยุโรป สหรัฐฯ และ ญี่ปุ่น ลดลงร้อยละ 34.2 , 33.3 , 27.4 และ 27.0 ตามลำดับ
(2) ตลาดใหม่ ส่วนใหญ่ส่งออกลดลง ตลาดที่ส่งออกเพิ่มขึ้น ได้แก่ ทวีปออสเตรเลีย เพิ่มขึ้นร้อยละ 2.8 ตลาดที่ส่งออกลดลง ได้แก่ ลาตินอเมริกา(ร้อยละ 48.5) ไต้หวัน(ร้อยละ 38.1) ยุโรปตะวันออก (ร้อยละ 25.9) จีน(ร้อยละ 23.9) อินโดจีน (ร้อยละ 23.6) เกาหลีใต้ (ร้อยละ 21.3) ฮ่องกง (ร้อยละ 15.4) แคนาดา (ร้อยละ 14.6) อินเดีย (ร้อยละ 11.5) ตะวันออกกลาง (ร้อยละ 6.1) และ แอฟริกา (ร้อยละ 5.0)

2. การนำเข้า
2.1 การนำเข้าเดือนเมษายน 2552
2.1.1 การนำเข้า มีมูลค่า 9,833.9 ล้านเหรียญสหรัฐฯ เทียบกับระยะเดียวกันของปีที่ผ่านมา ลดลงร้อยละ 36.3 คิดในรูปเงินบาทมีมูลค่า 350,281.8 ล้านบาท ลดลงร้อยละ 27.7
2.1.2 สินค้านำเข้า สินค้านำเข้าสำคัญมีการนำเข้าลดลงทุกหมวดสินค้าดังนี้
(1) สินค้าเชื้อเพลิง นำเข้าลดลง ร้อยละ 54.3 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ น้ำมันดิบ ปริมาณ 25.1 ล้านบาร์เรล ( 837,361 บาร์เรลต่อวัน) ลดลงร้อยละ 5.0 และมูลค่า ลดลงร้อยละ 55.2
(2) สินค้าทุน นำเข้าลดลงร้อยละ 26.8 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ เครื่องจักรกลและส่วน ประกอบ ลดลงร้อยละ 24.6 เครื่องจักรไฟฟ้าและส่วนประกอบ ลดลงร้อยละ 28.5 เครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ ลดลง ร้อยละ 16.1
(3) สินค้าวัตถุดิบและกึ่งสำเร็จรูป นำเข้าลดลงร้อยละ 34.6 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ อุปกรณ์-ส่วนประกอบเครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ลดลงร้อยละ 26.7 เคมีภัณฑ์ ลดลงร้อยละ 45.3 เหล็ก เหล็กกล้าและ ผลิตภัณฑ์ ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 14.5 และ 45.8 ตามลำดับ ทองคำ ปริมาณและมูลค่าลดลงร้อยละ 12.0 และ 11.4 ตามลำดับ
(4) สินค้าอุปโภคบริโภค นำเข้าลดลงร้อยละ 22.9 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้าน ลดลงร้อยละ 23.0 เครื่องใช้เบ็ดเตล็ด ลดลงร้อยละ 29.2 ผลิตภัณฑ์เวชกรรมและเภสัชกรรม ลดลงร้อยละ 18.0
(5) สินค้ายานพาหนะและอุปกรณ์ นำเข้าลดลงร้อยละ 39.0 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ ส่วนประกอบและอุปกรณ์ยานยนต์ ลดลงร้อยละ 40.4 ส่วนประกอบและอุปกรณ์จักรยานยนต์และรถจักรยาน นำเข้า ลดลงร้อยละ 36.1 รถยนต์นั่ง ลดลงร้อยละ 15.5 รถยนต์โดยสารและรถบรรทุก ลดลงร้อยละ 49.4

2.2 การนำเข้าในระยะ 4 เดือนแรกของปี 2552 (มกราคม - เมษายน)
2.2.1 การนำเข้า มีมูลค่า 36,566.4 ล้านเหรียญสหรัฐฯ เทียบกับระยะเดียวกันของปี 2551 ลดลงร้อยละ 37.3 คิดในรูปเงินบาท นำเข้ามีมูลค่า 1,287,190.8 ล้านบาท เทียบกับระยะเดียวกันของปี 2551 ลดลงร้อยละ 32.6
2.2.2 สินค้านำเข้าสำคัญ
(1) สินค้าเชื้อเพลิง นำเข้าลดลงร้อยละ 51.3 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ น้ำมันดิบปริมาณลดลงร้อยละ 7.7 มูลค่าลดลงร้อยละ 56.1
(2) สินค้าทุน นำเข้าลดลงร้อยละ 24.8 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ เครื่องจักรกลและ ส่วน ประกอบ ลดลง ร้อยละ 14.0 เครื่องจักรไฟฟ้าและส่วนประกอบ ลดลงร้อยละ 31.6 เครื่องคอมพิวเตอร์ อุปกรณ์และส่วนประกอบ ลดลงร้อยละ 31.0
(3) สินค้าวัตถุดิบและกึ่งสำเร็จรูป นำเข้าลดลงร้อยละ 41.9 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ อุปกรณ์ส่วนประ กอบ เครื่องใช้ไฟฟ้าและอิเล็กทรอนิกส์ ลดลงร้อยละ 37.6 เคมีภัณฑ์ ลดลงร้อยละ 47.1 เหล็ก เหล็กกล้าและผลิตภัณฑ์ ลดลงร้อยละ 50.4 ทองคำ ลดลงร้อยละ 40.1
(4) กลุ่มสินค้าอุปโภคบริโภค นำเข้าลดลงร้อยละ 18.7 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ เครื่อง ใช้ไฟฟ้า ในบ้าน ลดลงร้อยละ 21.4 เครื่องใช้เบ็ดเตล็ด ลดลงร้อยละ 24.1 ผลิตภัณฑ์เวชภัณฑ์และเภสัช ลดลงร้อยละ 7.9
(5) กลุ่มสินค้ายานพาหนะและอุปกรณ์ขนส่ง นำเข้าลดลงร้อยละ 35.5 สินค้านำเข้าสำคัญ ได้แก่ ส่วนประกอบและอุปกรณ์ยานยนต์ ลดลงร้อยละ 40.3

3. ดุลการค้า
3.1 ดุลการค้าเดือนเมษายน 2552 ไทยเกินดุลการค้า 595.0 ล้านเหรียญสหรัฐ เมื่อคิดในรูปเงินบาท ไทยเกินดุลการค้ามูลค่า 17,335.8 ล้านบาท
3.2 ดุลการค้าในระยะ 4 เดือนแรกของปี 2552 (มกราคม - เมษายน) ไทยเกินดุลการค้า 7,649.7 ล้านเหรียญสหรัฐ เมื่อคิดในรูปเงินบาท ไทยเกินดุลการค้า 252,327.1 ล้านบาท

4. สรุป
4.1 หากพิจารณาการส่งออกสินค้าสำคัญในช่วงเดือนมกราคม – มีนาคม ที่ผ่านมา จะเห็นว่าการส่งออกสินค้าสำคัญ เช่น ข้าว ผลิตภัณฑ์มันสำปะหลัง กุ้ง น้ำตาล อาหาร อิเล็กทรอนิกส์ เม็ดและผลิตภัณฑ์พลาสติก และ ผลิตภัณฑ์ยาง เป็นต้น มีแนวโน้มการส่งออกที่ดีขึ้น
4.2 มูลค่า การส่งออกเดือนเมษายน ที่ลดลงมากอาจมีผลจากปัจจัยด้านความไม่สงบจากปัญหาการเมืองในประเทศที่เกิด ขึ้นทั้งในกรุงเทพฯ และพัทยา รวมทั้งการมีวันหยุดในช่วงเทศกาลสงกรานต์ที่ยาวนานกว่าทุกปี
4.3 ความ ต้องการในตลาดโลกที่ยังมีแนวโน้มลดลงอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งปัญหาการขาสภาพคล่องของผู้ส่งออกของไทยที่มีแนวโน้มรุนแรงขึ้น ประกอบกับสถาบันการเงินในประเทศได้เพิ่มความเข้มงวดในการปล่อยสินเชื่อให้ ผู้ส่งออกมากขึ้น ยิ่งส่งผลซ้ำเติมสภาพคล่องของผู้ส่งออกไทย
4.4 หากพิจารณาการนำเข้าในเดือนเมษายน 2552 เทียบกับ 3 เดือน ที่ผ่านมา การนำเข้ามีแนวโน้มที่ดีขึ้น โดยเฉพาะในกลุ่มสินค้าวัตถุดิบและกึ่งสำเร็จรูป ซึ่งเริ่มมีการสั่งซื้อสินค้าเข้ามามากขึ้น จึงอาจเป็นสัญญาณที่ดีสำหรับแนวโน้มการส่งออกในระยะต่อไป

เมื่อผู้นำไทยแก้ปัญหาโลกร้อน

ผู้เขียน: 
วันชัย ตัน

5 มิถุนายน วันสิ่งแวดล้อมโลกที่ผ่านมา เห็นภาพข่าวทางหน้าหนังสือพิมพ์แล้วก็นึกขำในใจ

เป็นภาพคุณสุวิทย์ คุณกิตติ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม นำเหล่าดาราศิลปินชื่อดังเข้าพบคุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรีที่ทำเนียบรัฐบาล เพื่อมอบถุงผ้ารณรงค์ลดโลกร้อน เนื่องในวันสิ่งแวดล้อมโลก

หลายปีมาแล้ว การรณรงค์แก้ปัญหาโลกร้อนในบ้านเรา ไม่ได้ไปไกลกว่าการใช้ถุงผ้าแทนถุงพลาสติค

คิดอะไรไม่ออกก็แจกถุงผ้า

ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ก็มีภาพข่าวท่านนายกรัฐมนตรีทดลองขับรถยนต์ใช้พลังงานไฮโดรเจนผลิตและวิจัยโดยคนไทย เพื่อจะนำมาทดแทนการใช้น้ำมัน ซึ่งถือเป็นมาตรการสำคัญในการลดปัญหาการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ตัวการสำคัญที่ทำให้อุณหภูมิของโลกสูงขึ้น

พอเป็นพรีเซ็นเตอร์เป็นข่าวลงตามสื่อต่างๆ เสร็จแล้ว ก็จบกันไป งานวิจัยชิ้นนั้นคงถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก ไม่มีข่าวว่ารัฐบาลให้ความสำคัญสำหรับงานวิจัยชิ้นนี้อย่างจริงจัง ทุ่มงบประมาณทุ่มบุคลากร เพื่อหาทางลดต้นทุนการผลิตรถพลังงานไฮโดรเจนซึ่งผลิตจากน้ำ สามารถเป็นพลังงานทดแทนน้ำมันได้ในอนาคต สนับสนุนให้คนไทยเป็นจ้าวเทคโนโลยีด้านพลังงานกับเขามั่ง แก้ปัญหาโลกร้อนได้อย่างจริงจัง

รอให้ในอนาคตบริษัทต่างชาติเอาเทคโนโลยีไฮโดรเจนมาขายราคาแพง ๆ เราก็รับซื้อนำเข้าจากต่างประเทศด้วยความยินดี ทั้งๆ ที่นักวิทยาศาสตร์ นักวิจัยคนไทยมีความรู้ความสามารถและสติปัญญาไม่ด้อยกว่าชาวต่างชาติ แต่ที่ต่างกันคือ รัฐบาลเหล่านั้นเขามีสายตาอันยาวไกล ใจถึง เงินถึงพอที่จะทุ่มงบประมาณ ลงทุนกับงานวิจัยอย่างจริงจังและต่อเนื่อง

ขณะที่ทุนวิจัยบ้านเรามักจะทำพอเป็นพิธี แล้วมักจบลงที่หน้าทำเนียบ เป็นแบบนี้มาทุกยุคทุกสมัย งานวิจัยดี ๆ จึงถูกเก็บดองไว้ นักวิจัยจำนวนมากเพลียใจ ค่อยๆ ทยอยลาออกไปทำงานบริษัทเอกชน

เวลาพูดถึงงบวิจัย รัฐบาลมักอิดออดว่า ไม่มีงบประมาณ แต่หากเป็นงบจำนำข้าว งบก่อสร้าง สร้างอาคาร ตัดถนน เช่ารถเมล์ ประมูลรถไฟฟ้า เราไม่เคยขาดแคลนงบประมาณไม่ว่าจะกี่แสนล้านบาท เพราะใช้หาเสียงกับชาวบ้านและเป็นทุนรอนก้อนใหญ่ได้

ไม่น่าแปลกใจว่า เวลาผู้คนในประเทศตื่นตัวเรื่องโลกร้อน วิสัยทัศน์ของรัฐบาลไม่เคยไปไกลกว่า การแจกถุงผ้า พร้อมกับท่องคาถาว่า โลกร้อนเป็นเรื่องไกลตัว ไม่ใช่เรื่องปากท้องใกล้ตัว และที่สำคัญเอาไปใช้หาเสียงไม่ได้

แต่ความเป็นจริง ปัญหาสภาวะโลกร้อนสำคัญกว่าเรื่องปากท้อง เพราะเป็นเรื่องของความเป็นความตายของมนุษยชาติทั่วโลกที่กำลังใกล้เข้ามาทุกลมหายใจ

ประเทศที่เจริญแล้วต่างเร่งมาตรการในการปรับตัว เพื่อลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ ออกกฎหมายออกมาตรการต่างๆ เพราะนับวันยิ่งชัดเจนว่า เรามีเวลาแก้ปัญหานี้อีกไม่กี่ปี หากอุณหภูมิโลกยังสูงขึ้นเรื่อยๆ คนรุ่นนี้คงได้มีโอกาสเห็นอารยธรรมของโลกและมนุษยชาติถึงอวสาน

อากาศที่ร้อนจัดขึ้นเรื่อยๆ พายุรุนแรงและฝนที่เทกระหน่ำไม่ลืมหูลืมตา และปัญหาไข้หวัดนกหลายชนิดที่ระบาดหนักช่วงสองสามปีที่ผ่านมา พอจะเป็นสัญญาณเตือนภัยให้เราตระหนักดีว่า โลกร้อนไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป

หายนะมาเคาะประตูบ้านดังขึ้นเรื่อย ๆ

ในประเทศสเปน มีการออกกฎหมายให้หลังคาบ้านเรือนทุกแห่งต้องติดตั้งโซลาร์เซลล์ ให้ทุกคนมีส่วนร่วมในการผลิตไฟฟ้า เพื่อลดการใช้น้ำมัน

ในประเทศอังกฤษ นโยบายหลักของพรรคอนุรักษนิยมคือ เรื่องโลกร้อน ประกาศชัดว่าหากได้รับเลือกตั้งเป็นรัฐบาล จะบังคับให้คนในประเทศทุกคนไม่ว่าจะเป็นรัฐหรือเอกชนต้องลดการใช้ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์

เมื่อหลายปีก่อนบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านน้ำมันของโลกสัญชาติอังกฤษ คือบริษัท BP หรือ BRITISH PETROLEUM ได้เปลี่ยนเป็น BEYOND PETROLEUM เพื่อแสดงวิสัยทัศน์ขององค์กรว่า จะก้าวจากการเป็นผู้นำด้านน้ำมัน ให้เป็นผู้นำทางด้านพลังงาน และทุกวันนี้ บริษัท BP กลายเป็นบริษัทผู้นำทางด้านเทคโนโลยีพลังงานทางเลือกอันดับต้นๆ ของโลก

ทั้งรัฐบาลและภาคเอกชนในต่างประเทศต่างปรับตัวกันแทบจะสามร้อยหกสิบองศา เพื่อรับมือกับปัญหาโลกร้อน ภัยคุกคามของมนุษยชาติที่น่ากลัวที่สุดในประวัติศาสตร์ตั้งแต่มนุษย์เคยเผชิญหน้ามา

ในฮ่องกง มีตำรวจหน่วยใหม่เรียกว่า ตำรวจน้ำ ไม่ได้ทำหน้าที่ลาดตระเวนในแม่น้ำหรือทะเลแบบบ้านเรา แต่ทำหน้าที่จับเจ้าของร้านอาหารที่บริการลูกค้าด้วยขวดพลาสติค

ประเทศด้อยพัฒนากว่าเรา อย่างบังกลาเทศ ออกกฎหมายบังคับห้ามคนในประเทศใช้ถุงพลาสติค อย่างไม่เกรงใจเจ้าของอุตสาหกรรมปิโตรเคมี เช่นเดียวกับประเทศฝรั่งเศส จีน อินเดีย ไต้หวัน และประเทศส่วนใหญ่ในยุโรป

ประเทศทั่วโลกต่างตื่นตัวและพยายามรับมือกับการลดอุณหภูมิของโลกในทุกวิธี แต่วันนี้บ้านเรายังแก้ปัญหาโลกร้อนแบบชิว ชิว ไม่ว่าจะเป็น สร้างฝายลดโลกร้อน แจกถุงผ้า หรือช็อปปิ้งลดโลกร้อน

เมื่อปีที่ผ่านมา ในรัฐบาลชุดก่อน มีการประชุมนานาชาติเรื่องโลกร้อนที่ตึกสหประชาติ ถนนราชดำเนิน ก่อนเริ่มประชุมผู้นำรัฐบาลต่างเกี่ยงกันไปเปิดงาน แต่พอได้รองนายกรัฐมนตรีคนหนึ่งไปกล่าวเปิดงาน กลับไปพูดเชิญชวนให้คนมาเที่ยวเมืองไทย เป็นที่ขบขันของผู้เข้าร่วมประชุม เม้าท์แตกเรื่องวิสัยทัศน์โลกร้อน ของผู้นำบ้านเรา

ปลายปีนี้จะมีการประชุมเรื่องโลกร้อนระดับนานาชาติครั้งสำคัญที่สุดนับแต่การประชุมอนุสัญญาเกียวโตโปรโตคอล โดยมีประเทศไทยเป็นเจ้าภาพ มีผู้เข้าร่วมประชุมจากทั่วทุกมุมโลกนับพันคน เป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญว่าทั่วโลกจะออกมาตรการตั้งรับกับปัญหาโลกร้อนอย่างใด

ท่านนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน ศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยชื่อดังในอังกฤษ เตรียมตั้งรับไว้ให้ดีนะครับในฐานะเจ้าภาพ

ครั้งนี้ไม่ง่ายเหมือนเป็นพรีเซ็นเตอร์ถุงผ้าลดโลกร้อน

ไทยยังติดอันดับต้นๆทำโลกร้อน อุตฯผูกขาดแชมป์พ่นก๊าซอันตราย

6,000 ล้านคนทั่วโลกยังคุกคามสิ่งแวดล้อม ปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ 24,000 ตันต่อปี ไทยติดอันดับ 24 ของโลก สร้างภาวะโลกร้อนคนละกว่า 2.8 ตันต่อปี อุตสาหกรรมครองสัดส่วนอันดับ 1 ปล่อยก๊าซมากสุด 40% รองลงมาคือการใช้ชีวิตประจำวันของมนุษย์ 31%

ดร.สมยศ แสงสุวรรณ กรรมการผู้จัดการ บริษัท บริหารและพัฒนาเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม จำกัด (มหาชน) หรือ เจนโก้ เปิดเผย "ฐานเศรษฐกิจ" ถึงสถานการณ์ด้านสิ่งแวดล้อมเนื่องในวันสิ่งแวดล้อมโลกที่องค์การสหประชาชาติ (United Nation) มีมติกำหนดให้วันที่ 5 มิถุนายนของทุกปีเป็นวันสำคัญดังกล่าวว่า ปัจจุบันมนุษย์ยังคงมีการทำลายธรรมชาติทั้งทางตรงและทางอ้อม อาทิ การตัดไม้ทำลายพื้นที่ป่า การนำพลังงานฟอสซิลใต้พิภพ (ถ่านหิน) มาใช้อย่างฟุ่มเฟือย รวมถึงกระบวนการผลิตทางอุตสาหกรรมที่ไม่ดีพอ การกำจัดกากอุตสาหกรรมที่ไม่ถูกต้องตามหลักวิชาการ การจัดการขยะในชุมชนที่ไม่เป็นระบบ การเผาหญ้าของเกษตรกร การลอบทิ้งสารพิษ ฯลฯ

กิจกรรมเหล่านี้เป็นการเพิ่มก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ ก๊าซมีเทน ก๊าซไนตรัสออกไซด์ ให้มีมากขึ้นในบรรยากาศ โดยกิจกรรมที่มีส่วนทำให้เกิดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อันดับแรกคือ 1.โรงงานอุตสาหกรรม 40% 2.การดำเนินชีวิตประจำวันของมนุษย์ 31% 3.การคมนาคมขนส่ง 22% 4.การเกษตร 4% และ 5.อื่นๆ 3% ซึ่งทั้งหมดมีผลทำให้อุณหภูมิระหว่างผิวโลกกับชั้นบรรยากาศมีอุณหภูมิสูงขึ้นเรื่อยๆ เรียกว่า ภาวะโลกร้อน (Global Warming)

โดยประเทศไทยมีส่วนในการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ขึ้นสู่บรรยากาศปีละ 172 ล้านตัน หรือเฉลี่ยคนละ 2.8 ตันต่อปี ขณะที่ประชากรโลกทั้งหมดมากกว่า 6,000 ล้านคนมีปริมาณการปล่อยก๊าซชนิดนี้ขึ้นสู่บรรยากาศรวมปีละ 24,000 ล้านตัน เป็นของสหรัฐอเมริกาประมาณ 5,762 ล้านตัน หรือคิดเป็น 24% ของปริมาณก๊าซทั่วโลก ซึ่งนับว่าเป็นประเทศที่ปล่อยก๊าซนี้สูงที่สุดในโลก

"ถ้าเทียบแล้วประเทศไทยมีการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อยู่ในลำดับที่ 24 ของโลกและอยู่ในอันดับต้นๆ ของประเทศในภูมิภาคเอเชียอาคเนย์ ซึ่งถือเป็นปริมาณไม่น้อยเลยเมื่อเทียบกับขนาดของประเทศ แม้แต่ประเทศเยอรมนีซึ่งเป็นประเทศอุตสาหกรรมก็ยังไม่อยู่ในอันดับต้นๆ ขนาดนี้"

ทั้งนี้ ผลของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ (Climate Change) โดยเฉพาะความร้อนมีสูงขึ้นบนพื้นผิวโลก ก่อให้เกิดผลกระทบและมีสัญญาณเตือนมากมาย เช่น บริเวณชายฝั่งอ่าวไทยตอนบนมีการกัดเซาะของน้ำมากกว่า 25 ม.ต่อปี กินเนื้อที่กว่าหมื่นไร่ พื้นดินทรุดและเกิดน้ำท่วมสูงขึ้นในหลายพื้นที่ในเขตกรุงเทพฯ เกิดพายุฝน พายุไต้ฝุ่น และในอนาคตมีแนวโน้มที่จะเกิดพายุพัดผ่านมาเข้าสู่ประเทศไทยอีก

สำหรับแนวทางที่ประชากรโลกจะช่วยกันบรรเทา ป้องกัน หรือลดความรุนแรงของความเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศของโลกต้องเริ่มจากการตระหนักว่า ทรัพยากรธรรมชาติเป็นหน้าที่ที่ทุกคนต้องช่วยกันปกปักรักษาเพื่อคนรุ่นหลังต่อไป รวมทั้งให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อมรอบตัว การไม่ทำลายธรรมชาติป่าไม้ แหล่งน้ำ มีการบริหารจัดการกากอุตสาหกรรม ขยะชุมชนให้ได้มาตรฐานถูกหลักวิชาการ ช่วยกันรณรงค์อย่างจริงจังให้ทุกคนมีส่วนร่วมในการรักษาและฟื้นฟูสิ่งแวดล้อม ตลอดจนสนับสนุนพรรคการเมืองที่มีนโยบายชัดเจน จริงจังตั้งใจจริงในนโยบายด้านสิ่งแวดล้อม เป็นต้น

by ThaiWebExpert